Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘seksualiteit’

poster pinched

Vanavond om 19.30 uur begint de boekpresentatie van het nieuwe Waterland-manifest ‘Slow Sex, een erotisch beschavingsoffensief’. De avond vindt plaats in Paradiso en is georganiseerd in het kader van het Pinched-festival voor tegenbewegingen op het gebied van liefde, seksualiteit en pornografie.

Gasten zijn Femke Halsema (fractieleider GroenLinks), Maaike Meijer (Centrum voor Gender en Diversiteit, Universiteit van Maastricht) en Arie Boomsma (EO, 40 dagen zonder seks). Dylan van Rijsbergen en Brechtje Paardekooper zullen een inleiding houden over Slow Sex, waarna de gasten aan het woord komen.

Advertenties

Read Full Post »

logo spraakmakersOp woensdag 3 april waren Waterlanders Dylan van Rijsbergen en Brechtje Paardekooper te gast in Het Gesprek van Arie Boomsma. Dit in verband met het verschijnen van het Slow Sex Manifest, zaterdag 5 april, in Trouw en het boek Slow sex, een erotisch beschavingsoffensief aanstaande maandag. De presentatie van het boek Slow sex: een erotisch beschavingsoffensief is aanstaande maandag 7 april, om 19.30 uur, in Paradiso, in het kader van het Pinched-festival. Het gesprek is alvast hier online te zien.

En het manifest? Hier!

Read Full Post »

pizza-al-viagra.jpg

Intussen zijn we bezig de boekpresentatie van ‘Slow Sex, een erotisch beschavingsoffensief‘ voor te bereiden. Aanstaande woensdag hebben we onze eerste tv-uitzending: in Het Gesprek. De laatste tijd discussieren we regelmatig over wat slow sex voor ons nu eigenlijk is. Geloof jij, vroeg Dylan een tijdje terug, in een authentieke seksualiteit, een soort absolute seksuele oerkracht? Nee, dat niet. Maar ik kon wel met een andere definitie komen, één naar analogie met Slow Food. De Slow Food-beweging pleit voor ‘lekker, puur en eerlijk eten’: biologisch geteeld, met aandacht bereid, met rust verorberd. Het is ook een tegenbeweging tegen de MacDonaldisering: de commercialisering van de smaak; het gelijkschakelen van ‘lekker’ met vet en zout; ingredienten die worden geteeld met bestrijdingsmiddelen en een overmaat aan kunstmest, vlees dat één en al dierenmishandeling is; voedsel dat bereid is met overmaat aan kleur, geur, smaak- en conserveringsmiddelen alleen om maar zo goedkoop mogelijk te zijn.

Slow Food zet een diversiteit van smaken tegenover, met liefde en aandacht geteeld en bereid. Achterliggende gedachte is niet alleen dat het gezond is, en dat je ervan geniet, maar ook dat het een levenswijze is waar je gelukkiger van wordt. En toen we het hadden over het introduceren van de term Slow Sex, vonden we daar een analogie met de Slow Food-agenda. (meer…)

Read Full Post »

cunninghamunmadebed.jpg

(The Unmade bed, Imogen Cunningham)

Het begint een beetje op te vallen: soms valt er een beetje een gat in dit blog. Dat komt omdat twee frequente bloggers, namelijk Dylan van Rijsbergen en ondergetekende, nog steeds hard bezig zijn met het nieuwe Waterland-manifest over seksualiteit.

Uit het persbericht: ‘Een golf van preutsheid overspoelt de Nederlandse politiek. Moet porno verboden worden op tv, clips gekuist en bloot verbannen uit de publieke ruimte? Is het feministisch om tegen porno te zijn of is paaldansen juist de ultieme bevrijding? Is de seksuele revolutie doorgeschoten, zoals sommigen stellen? Integendeel, stellen Paardekooper en Van Rijsbergen: ze moet nog beginnen. ‘Slow Sex’ pleit voor de bevrijding van lust en verlangen, voor de cultivering van seksualiteit.

Het boek is dan wel naar de drukker maar dat betekent niet dat het werk gedaan is. Inmiddels hebben we het domein ‘slowsex.nl’ geclaimd, zoals jullie bovenaan de pagina kunnen zien. Dit weekend hebben we gewerkt aan een manifest dat als het goed is aan het einde van de maand in een grote Nederlandse krant zal verschijnen.
Daarnaast moet de boekpresentatie in Paradiso worden voorbereid (op 7 april) die plaatsvindt in het kader van het Pinched-festival. Daar zullen in ieder geval aanwezig zijn: GroenLinks-leider Femke Halsema, Arie ‘40 dagen zonder seks’ Boomsma, en Maaike Meijer, hoogleraar aan het Centrum voor Gender en Diversiteit van de Universiteit van Maastricht. Dat gaat alvast een mooie avond worden!

Read Full Post »

Patrick BatemanEén van de meest krachtige verbeeldingen van de pose van het alfa-mannetje is te vinden in de film American Psycho. Patrick Bateman (gespeeld door Christian Bale) nodigt twee prostituees uit in zijn dure appartement. Hij houdt een uitvoerige monoloog over de muziek van de band Genesis en over popzanger Phil Collins. Zo zegt hij over Genesis: ‘”Invisible touch” is onbetwist het beste nummer van de band. Het is een epische meditatie over onaantastbaarheid.’ en geeft de twee vrouwen vervolgens aanwijzingen over hoe ze zich moeten opstellen. Hij laat de prostituees seksuele handelingen met elkaar uitvoeren en voegt zich daarna zelf bij het tweetal. Naast het bed plaatst hij een videocamera en neemt de hele, volledig door hem geregisseerde gebeurtenis op. Aan weerszijden van het bed staan twee grote spiegels waarin hij –zichzelf bewonderend- zijn spierballen laat zien en bodybuilder-poses uitvoert terwijl hij de dames in verschillende dominante standjes ‘neemt’. Tegen één van de vrouwen zegt hij: ‘kijk in de camera!’.

Natuurlijk gaat het hier om een absurde scène waarin de filmmaker met veel overdrijving duidelijk wilde maken wat voor gestoorde narcist de hoofdfiguur (de ‘american psycho’) uiteindelijk is. Onderwerp is hier dan ook niet de seks, maar het ego van de yup Patrick Bateman. De seksuele handelingen zijn in het geheel niet erotisch in beeld gebracht, het gaat hier dan ook niet om seks, maar slechts om de ‘pose’ van seks. Seks gedacht als dominantie, als macht, als status en niet als een gevoel waarvan je kan genieten. Bateman wil zelf de hoofdrol spelen in een pornofilm, hij wil aan de kijker van de film (‘de buitenwereld’) duidelijk maken dat hij de koning is, de macho, die stoer twee vrouwen tegelijkertijd kan nemen. Wie die buitenwereld precies is, is niet duidelijk. Maar uit de rest van de film blijkt dat Bateman vooral status wil ten opzichte van andere mannen.

(meer…)

Read Full Post »

paulcezannedieversuchungdesheiligen.jpg

(Paul Cezanne: De Verleiding van de Heilige Antonius) .

Het sekspamflet van Waterland nadert zijn voltooiing. Momenteel zijn we aan het werk aan het laatste hoofdstuk: over lust. Lust die ogenschijnlijk zo’n belangrijke rol speelt in de vaak gesignaleerde ‘pornoficatie van de samenleving’. Alleen, met Ariël Levy vraag ik mij af: wat je ziet in die reclame-afbeeldingen en porno-afbeeldingen, ís dat wel lust? Nog los van de sekse-stereotypen, de onrealistische verbeelding van seks: hoe bevrijdend kan het zijn, vraagt Levy zich af, om je te gedragen als een naaktdanseres of porno-ster, vrouwen wiens werk het nota bene is te doen alsof? Om je dezelfde dodelijk verveelde lege blik aan te meten, en je lichaam in houding en uiterlijk neer te zetten als een object? Hoe komt het dat beelden als sexy of geil woren neergezet, die totaal zij losgeraakt van doorleefde seks en doorvoelde lust? Is dat omdat juist die leegheid, net zoals junkfood, een altijd onbevredigd verlangen oproept naar meer, meer en meer, in plaats van de eigen lustbeleving te wekken en te stimuleren? Zomaar ‘meer meer en meer’, dat is niet wat ik bedoel met lust. Lust kan wat mij betreft niet los staan van subjectieve beleving.

Filosofie en psycho-analyse. Alvorens mijn eigen gedachten op papier te zetten, dook ik eerst een stukje in de filosofie en de psycho-analyse. Dat had ik misschien niet moeten doen, maar ik was nieuwsgierig naar wat de heren psycho-analytici en wijsgeren dachten over lust. Is lust, zoals zo vaak de onuitgesproken vooronderstelling is in literatuur en zelfs in beleid, zo’n vreselijke natuurkracht die onderdrukt moet worden? Moeten wij beschermd worden tegen onze eigen lust, misschien zelfs wel van overheidswege? (meer…)

Read Full Post »

Stel je een leven voor waarin alles van tevoren bepaald is. Waarin je levensloop bestaat uit een lineaire hoeveelheid fases met elk hun eigen doel en ontwikkeling. Begin bij de kindertijd, de kleuter-en basisschool, waarin je veel speelt en veel leert. Dan de middelbare school: eveneens veel leren, maar ook je eerste ervaringen in de liefde. Dan ga je studeren: veel lol, drankgelagen en experimenten met seks. Dan ontmoet je aan het einde van je studententijd ‘de ware’, waar je een paar jaar later mee gaat samenwonen en misschien zelfs trouwt. Je gaat werken, je verantwoordelijker gedragen; geen wilde drinkgelagen meer en zeker geen romantisch geflierefluit. Dan krijg je kinderen, die je opvoedt in een harmonische gezinssituatie. Die gaan op een gegeven moment op kamers, waarna je nog een decennium doorwerkt en toe bent aan je pensioen, waar je heel fatsoenlijk met je partner van gaat genieten, temidden van al je lieve kinderen en kleinkinderen.

Bovenstaand statische model is voor velen nog steeds het ideaal: het leven begrepen als een aantal consecutieve, zich niet herhalende fases (of het moet dan in de dementie zijn, waarin je jammergenoeg de kindertijd zich herhaalt). Hoewel de tegenbewegingen van de jaren ’60 en ’70 de aanval hebben geopend op regulerende instituties, zoals het huwelijk, is vaak ook zonder dit huwelijk het statische ideaal min of meer blijven bestaan. Ook mensen die gaan samenwonen zien dat vaak als een stap naar een leven met toenemende verantwoordelijkheid. Daarnaast vindt er een re-institutionalisering plaats van samenlevingsvormen die vroeger in het traditionele model niet geaccepteerd werden: zoals het homohuwelijk. Hierbij worden nieuwe vormen opgenomen in een ouderwets, statisch fasenmodel.

Op zich zijn dat prachtige idealen. Wie zou dat niet willen, zo’n transparant leven waarin het geluk voor het grijpen ligt? Waarin je de ware tegenkomt op je 23ste en daar vervolgens de rest van je leven gelukkig mee bent? Het nadeel van mooie idealen is echter dat ze een straf worden zodra je leven minder aan dat perfecte idee voldoet. De idee dat je de boot gemist hebt als je op je 30ste nog niet die partner hebt gevonden waarmee je kinderen wil krijgen. Of dat je het grandioos verpest hebt als je op je 50ste na twee scheidingen je weer op het liefdespad moet begeven. Als dat je overkomt, is leven dan mislukt? De idee van een statische opeenvolging van fasen kan enorme stress opleveren. Het is een loodzware last op je schouders als je vindt dat je de ware nú moet vinden en het maar niet lukt. (meer…)

Read Full Post »

Older Posts »