Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Heleen Mees’

Cowgirl

Publicist en ‘powerfeminist’ Heleen Mees is verliefd op New York. Die stad is in haar ogen een echte ‘kansenmaatschappij’. De ongereguleerde arbeidsmarkt en het lagere uitkeringsniveau maken dat mensen veel meer op zichzelf zijn aangewezen. Vanwege het ontbreken van een sociaal vangnet is iedereen gedwongen om te werken en voor zichzelf te zorgen. Meer dan 90% van de migranten zijn er dan ook aan het werk, inclusief 65% van de migrantenvrouwen.

New York biedt nieuwkomers veel meer mogelijkheden om zich te ontplooien dan de Nederlandse verzorgingsstaat. Die werkt voor migranten juist als een verstikkende deken en werkt achterstanden in de hand. Betaald werk is nu eenmaal de snelste weg naar emancipatie. New York is daarom het ultieme model van een ‘grenzeloze’ samenleving, een ware ‘talentenmagneet’ die behalve energie en opwinding ook nog eens een dorpse gemeenschapszin uitstraalt, zo juicht Mees in haar nieuwe bundel Tussen hebzucht en verlangen.

Het is grappig dat een Amerikaan als Russell Shorto, nu anderhalf jaar directeur van het John Adams Institute te Amsterdam, op zijn beurt juist verliefd is geworden op Nederland. In een opvallend artikel in het New York Times Magazine (3.5.09) onder de titel ‘Going Dutch’ zet hij Heleen Mees min of meer op haar kop. (meer…)

Read Full Post »

Regelmatig maakt Waterlog plaats voor gastschrijvers. Deze keer is dat Irina van der Sluijs met een pleidooi voor ‘Slow feminism’.

Het zat me al een tijd niet lekker. Waarom al die aandacht voor Heleen Mees en consorten in het emancipatiedebat? Vanuit mediaoogpunt begrijp ik het wel. Nederlandse wereldvrouw die vanuit New York of Brussel haar macht te gelde maakt. Nooit te beroerd om harde uitspraken te doen of extreme standpunten in te nemen. Erudiet, welbespraakt, intelligent, verzorgd uiterlijk. Kortom, de ideale gast in praatprogramma’s en krantenrubrieken.

Wat irriteerde me? Het was geen aversie tegen de ‘powerfeministes’ in kwestie. Nee, ik heb achting voor hun werk en hun inzet tegen de onderdrukking van vrouwen. Ja, ik ergerde me aan hun eenzijdige kijk op emancipatie of beledigende verwensingen aan het adres van vrouwen die andere keuzes maken (Mees: ‘Ik weet heel goed dat dwangarbeid in strijd is met alle internationale verdragen, maar ik heb het soms zo gehad met de deeltijdfeministes die hun talenten verkwanselen dat ik hem morgen nog zou willen herinvoeren.’).

Maar dat was niet alles. Ik kon er de vinger niet op leggen totdat ik vorige week een artikel las van de hand van Iteke Weeda, emeritus-hoogleraar emancipatievraagstukken. Zij legt de nadruk op de statusverschillen tussen het mannelijke en het vrouwelijke. ‘Emancipatie’, schrijft ze, ‘verloopt nog steeds in een masculiene richting. De hele samenleving vermannelijkt. Je hoeft er de krant maar voor op te slaan, of de tv aan te zetten, of je hoort hoe sterk die tendens is.’ Verderop stelt ze: ‘De waarde van betaalde arbeid wordt gedefinieerd vanuit het –mannelijke- prestatie- en groeimodel, dat ook criteria aanreikt voor wat ‘top’ en ‘carrière’ inhouden.’ (meer…)

Read Full Post »

Stel je een leven voor waarin alles van tevoren bepaald is. Waarin je levensloop bestaat uit een lineaire hoeveelheid fases met elk hun eigen doel en ontwikkeling. Begin bij de kindertijd, de kleuter-en basisschool, waarin je veel speelt en veel leert. Dan de middelbare school: eveneens veel leren, maar ook je eerste ervaringen in de liefde. Dan ga je studeren: veel lol, drankgelagen en experimenten met seks. Dan ontmoet je aan het einde van je studententijd ‘de ware’, waar je een paar jaar later mee gaat samenwonen en misschien zelfs trouwt. Je gaat werken, je verantwoordelijker gedragen; geen wilde drinkgelagen meer en zeker geen romantisch geflierefluit. Dan krijg je kinderen, die je opvoedt in een harmonische gezinssituatie. Die gaan op een gegeven moment op kamers, waarna je nog een decennium doorwerkt en toe bent aan je pensioen, waar je heel fatsoenlijk met je partner van gaat genieten, temidden van al je lieve kinderen en kleinkinderen.

Bovenstaand statische model is voor velen nog steeds het ideaal: het leven begrepen als een aantal consecutieve, zich niet herhalende fases (of het moet dan in de dementie zijn, waarin je jammergenoeg de kindertijd zich herhaalt). Hoewel de tegenbewegingen van de jaren ’60 en ’70 de aanval hebben geopend op regulerende instituties, zoals het huwelijk, is vaak ook zonder dit huwelijk het statische ideaal min of meer blijven bestaan. Ook mensen die gaan samenwonen zien dat vaak als een stap naar een leven met toenemende verantwoordelijkheid. Daarnaast vindt er een re-institutionalisering plaats van samenlevingsvormen die vroeger in het traditionele model niet geaccepteerd werden: zoals het homohuwelijk. Hierbij worden nieuwe vormen opgenomen in een ouderwets, statisch fasenmodel.

Op zich zijn dat prachtige idealen. Wie zou dat niet willen, zo’n transparant leven waarin het geluk voor het grijpen ligt? Waarin je de ware tegenkomt op je 23ste en daar vervolgens de rest van je leven gelukkig mee bent? Het nadeel van mooie idealen is echter dat ze een straf worden zodra je leven minder aan dat perfecte idee voldoet. De idee dat je de boot gemist hebt als je op je 30ste nog niet die partner hebt gevonden waarmee je kinderen wil krijgen. Of dat je het grandioos verpest hebt als je op je 50ste na twee scheidingen je weer op het liefdespad moet begeven. Als dat je overkomt, is leven dan mislukt? De idee van een statische opeenvolging van fasen kan enorme stress opleveren. Het is een loodzware last op je schouders als je vindt dat je de ware nú moet vinden en het maar niet lukt. (meer…)

Read Full Post »

Heleen MeesMet feminisme is niets mis. In tijden dat we nog steeds zitten met een glazen plafond, vrouwen in Nederland nog steeds vaker deeltijd werken dan mannen en veel jonge gescheiden moeders hun kinderen in armoede moeten opvoeden is het nodig dat af en toe een sterke vrouw opstaat die kritisch het gebrek aan emancipatie aan de kaak stelt. Zo iemand is jurist, econoom en NRC columnist Heleen Mees.

Ik vind het daarom ongelooflijk jammer dat Mees in haar artikelen een kille vorm van neoliberalisme het emancipatiedebat binnensmokkelt. ‘De verzorgingsstaat verstikt migranten. Bouw hem om tot een kansenmaatschappij’ kopte haar stuk in de opiniebijlage van NRC Handelsblad dit weekend. Het artikel was een lofzang op New York ‘het ultieme model voor een samenleving zonder grenzen. Het is de stad van de toekomst’. Mees woont zelf in New York en beschrijft een toestand die voor haar blijkbaar paradijselijk is ‘De winkels zijn de hele week tot negen uur ’s avonds open en de deli zelfs dag en nacht. Nannies zorgen voor de kinderen in de buurt en dogwalkers laten de honden uit.’ Daarnaast blijkt er in New York ook nog veel gemeenschapszin te bestaan en is er een ‘sterke onderlinge betrokkenheid’.

De lezer vermoedt het al: dit is een aanleiding tot de gebruikelijke neoconservatieve riedel over de verzorgingsstaat, die mensen passief zou houden en zou segregeren en vernietigend zou werken voor ‘gemeenschappen’. En inderdaad. Het langdurig afhankelijk zijn van een uitkering werkt ‘vervreemding en apathie in de hand’. In Nederland is –alweer vanwege de verzorgingsstaat natuurlijk- een ‘overschot aan laagopgeleiden gedwongen tot inactiviteit’. Maar nog meer, Mees moet ook nog iets zeggen over een ander geliefd onderwerp van rechts: ‘Bovendien dwingt de hoge belastingdruk, die zo kenmerkend is voor de verzorgingsmaatschappij, mensen die wel een baan hebben ertoe om allerlei laagwaardig werk zelf te doen’. Want nanny’s, werksters en hondenuitlaters zijn veel te duur in Nederland. Schande! Mees moet zelfs twee weken wachten tot er eindelijk plaats is bij haar manicure! Een ramp voor de emancipatie van de hoogopgeleide vrouw.

Want dat is de makke van de ideologie van Heleen Mees. Haar ideale maatschappij is die van de goedverdienende carrièrevrouw met een stevige opleiding. Het ‘feminisme’ van Mees is de hartenkreet van een verwende klasse van vrouwen met een hoog inkomen, die vinden dat ze buiten hun drukke baan om moeten kunnen leven als prinsesjes, omgeven door hofdames en lakeien. (meer…)

Read Full Post »