Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘gezondheidszorg’

Er was een tijd waarin ziek zijn betekende dat je thuis zat en voor korte of langere tijd was uitgeschakeld. Dat is nu voorbij. Van zieken wordt verwacht dat ze zoveel mogelijk blijven werken en hun normale taken blijven doen. Teveel rust heet ‘therapeutisch onverantwoord’. Tegenwoordig dien je als het even kan actief te participeren in je eigen behandeling. Je moet mee overleggen met de arts, jezelf leren prikken, actief oefeningen doen en liefst ook leren meepraten over zorgvoorzieningen en het basisverzekeringspakket. Als het lukt, doe je er bovendien goed aan symposia te bezoeken en actief bij te dragen aan de vraagsturing van de zorg. Zieken zijn verantwoordelijk voor het formuleren van het patiëntenperspectief. Ze zijn geen passieve ontvangers meer van zorg, maar deskundigen op het terrein van hun ziekte. De bijzondere ervaringen die ze opdoen geven hen het recht en eigenlijk ook de plicht mee te praten met artsen en zorgverleners over goede protocollen, behandelwijzen en geneesmiddelen. Zieken beschikken over belangrijke informatie voor de gezondheidszorg en spelen in die hoedanigheid een rol bij de bepaling van de kwaliteit van de zorg. Georganiseerd en wel verdienen ze een plaats aan de onderhandelingstafel.

Inspraak, participatie en vraagsturing – allemaal ‘hoerawoorden’ van de moderne gezondheidszorg. Je kunt er moeilijk tegen zijn en meer is altijd beter. Margot Trappenburg, hoofddocent van Bestuurs- en Organisatiewetenschappen heeft er een mooi boek over geschreven met de veelzeggende titel ‘Genoeg is genoeg’. Ze laat zien hoe patiëntenorganisaties een belangrijke en machtige spil in de zorg zijn geworden, die vaak een grote invloed op het stelsel hebben. Maar er is ook een grens. En vooral: er kleven perverse effecten aan de macht die patiëntenorganisaties hebben verworven. Al dat meedenken kost tijd en inspanning. Uitzieken is er niet meer bij. Wie zich niet voldoende te organiseren weet, wie geen aandacht trekkende of interessante ziekte heeft, wie vanwege chronische vermoeidheid of dementie gewoon niet in staat is zich te organiseren, dreigt in de kakofonie van stemmen niet gehoord te worden. Er is in de zorg een wapenwedloop om aandacht ontstaan. Niemand kan in organisatiegraad, de verzorging van de website en het volgen van symposia en congressen bij de ander achterblijven, met het gevolg dat al die organisaties chronisch personeelstekort en tijdtekort hebben en iedereen amechtig achter elkaar aanloopt.

(meer…)

Advertenties

Read Full Post »

sicko.jpgDemagogischer kan je het bijna niet verzinnen. Des te schrijnender is de realiteit. Michael Moore slaat in de film Sicko de verdedigers van het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem knock out door te laten zien hoe vrijwilligers die op 9/11 hun stadsgenoten hielpen en daar nog steeds ziek van zijn, tobben met de Amerikaanse gezondheidszorg. Ze zijn verzekerd, maar moeten toch veel zelf betalen. €120 per maand voor een simpele inhaler voor verlichting van de verbrande longen, geen geld voor de tandarts terwijl van het knarsen door de stress het gebit kapot is gegaan, iemand met pijn-pijn-pijn die geen MRI kan laten maken. Hij verscheept ze naar Cuba waar ze kundig en snel geholpen worden door vriendelijke Cubaanse artsen. Slot is een ontvangst door de brandweer van Havana, die de helden met eigen ogen willen aanschouwen en hen willen eren. De Amerikanen ondergaan dit alles in shock. Hun wereldbeeld aan gruzelementen. Het is de achterkant van het geprivatiseerde ziektenkostensysteem in Amerika. Nederlandse patiëntenorganisaties nodigden leiders van het Nederlandse systeem uit, om te tonen waar een privaat stelsel toe kan leiden.

Hebben de patiëntenorganisaties een punt? (meer…)

Read Full Post »