Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Democratie’

Als je wilt weten op welk Westers Europees land Rusland het meeste lijkt dan is dat Frankrijk. Wat hebben Rusland en Frankrijk met elkaar gemeen? Ze hechten weinig aan het idee van parlementaire democratie en ze doen niet aan een deling der machten zoals in de VS. De meeste politiek is geconcentreerd rond de president. Af en toe wordt er in beide landen naar het parlement geluisterd, maar dat is dan echt wanneer het door de omstandigheden niet anders kan. Men doet wel aan democratie, maar dat is meer uit respect voor de moderniteit dan uit respect voor de democratie. (meer…)

Advertenties

Read Full Post »

Eind maart 2008 gebeurde er in Nederland iets bijzonders. Het effect van Wilders’ anti-islamfilmpje Fitna was heel anders dan iedereen, inclusief de regering en Wilders zelf, had voorzien. In plaats van heftige reacties in de vorm van rellen, bedreigingen of erger, was de houding van de Nederlandse moslims bedaard, laconiek, zelfs enigszins verveeld. De radicale Haagse imam Fawaz Jneid, die zijn Profeet tijdens de Deense cartoonaffaire nog op hysterische toon had verdedigd, prees nu de ‘dapperheid’ van premier Balkenende en bedankte zijn islamitische broeders voor de beschaafde wijze waarop zij op Fitna hadden gereageerd. Volgens Fouad Sidali, de woordvoerder van het Samenwerkingsverband Marokkanen in Nederland, had de islamkritiek, inclusief die van Wilders, een positieve bijwerking gehad. Zij ging vaak over de schreef en had mensen onnodig op hun ziel getrapt, maar dat was nodig geweest om de discussie aan te zwengelen. Opvallend genoeg complimenteerde ook Wilders zelf de Nederlandse moslims vanwege hun rustige en waardige reactie!

Het lijkt warempel alsof we in een nieuwe fase van het islamdebat en het integratieproces zijn beland. (meer…)

Read Full Post »

De val van Wijnand Duyvendak is niet alleen een persoonlijk drama en een drama voor GroenLinks, maar ook een schoolvoorbeeld van de werking van de dramademocratie. Death by media, zo moet de autopsie luiden. Het was niet zijn ‘verleden’ dat de voormalige activist achtervolgde, maar een bepaalde beeldvorming over dat verleden. Onder het mom dat er eindelijk eens moest worden afgerekend met het ‘terrorisme’ van de jaren tachtig, rekenden zijn achtervolgers maar al te graag af met Duyvendak en zijn partij.

Het begon allemaal met een onverstandig persbericht ter aankondiging van het boek Klimaatactivist in de politiek, waarin Duyvendak een tikkeltje te trots was op de inbraak van de antimilitaristische organisatie Onkruit in het Ministerie van Economische Zaken in 1985, waarbij hij op de uitkijk had gestaan. Was het sensatiezucht van zijn uitgever? In elk geval staat vast dat Duyvendak indertijd heilig geloofde in de effectiviteit van ‘directe acties’ zoals stakingen, blokkades, inbraken en sabotages, en trots was op de successen van de antimilitaristische, kraak- en milieubeweging waarvan hij een centrale aanjager was. ‘Inbreken is toch een beetje een vak dat je gewoon moet leren’, schreef hij nog in 1984 in het krakersblad Bluf! (meer…)

Read Full Post »

Geert Wilders begon, zoals we allemaal weten, bij de VVD. Toen hij daar met zijn Islamofobie tegen grenzen aanliep en meermalen met de fractieleiding in botsing kwam, verliet hij de partij. Tot ieders verbazing was hij de enige van de vijf nieuwe partijen die in de ‘rechts-van-de-VVD-vijver’ visten, die met zijn partij PVV het wrokkig kiezerssentiment wist te verzilveren. En hoe!

Niet lang na het begin van de nieuwe zittingsperiode van het parlement ontwaarden commentatoren langs de zijlijn dat Wilders aan het radicaliseren was. Zijn standpunten over de Islam werden steeds harder. De verwachtingen die hij opriep bij de aankondiging van Fitna leken die constatering te bevestigen. Toen de film, na alle commotie, dan eindelijk kwam, waren de reacties die van opluchting. Het viel allemaal wel mee, zo zei men. Goed beschouwd valt die conclusie makkelijk aan te vechten, want hoewel Wilders in de film geen Koran verscheurt, is de middels de film geuite xenofobe boodschap op zichzelf schokkend genoeg. Desondanks, sloeg de schrik alsnog toe, toen Wilders in het Kamerdebat over de film de geldende normen van parlementaire omgang met voeten trad. Zonder enig steekhoudend argument beschuldigde hij meermalen twee ministers en voor het gemak gelijk het voltallige kabinet van liegen. Een onderzoek naar de feiten wenste hij niet.

De storm is even geluwd. Maar, zoals hij al eerder deed, verkondigde Wilders midden in het mei reces zijn nieuwste programmapunt aan. In een interview met de Telegraaf laat Wilders blijken dat hij ‘de Grootnederlandse gedachte’ omarmd heeft. Hij pleit voor het samenvoegen van Vlaanderen en Nederland. Bij wie hebben we dat meer gehoord? (meer…)

Read Full Post »

Er was een tijd waarin ziek zijn betekende dat je thuis zat en voor korte of langere tijd was uitgeschakeld. Dat is nu voorbij. Van zieken wordt verwacht dat ze zoveel mogelijk blijven werken en hun normale taken blijven doen. Teveel rust heet ‘therapeutisch onverantwoord’. Tegenwoordig dien je als het even kan actief te participeren in je eigen behandeling. Je moet mee overleggen met de arts, jezelf leren prikken, actief oefeningen doen en liefst ook leren meepraten over zorgvoorzieningen en het basisverzekeringspakket. Als het lukt, doe je er bovendien goed aan symposia te bezoeken en actief bij te dragen aan de vraagsturing van de zorg. Zieken zijn verantwoordelijk voor het formuleren van het patiëntenperspectief. Ze zijn geen passieve ontvangers meer van zorg, maar deskundigen op het terrein van hun ziekte. De bijzondere ervaringen die ze opdoen geven hen het recht en eigenlijk ook de plicht mee te praten met artsen en zorgverleners over goede protocollen, behandelwijzen en geneesmiddelen. Zieken beschikken over belangrijke informatie voor de gezondheidszorg en spelen in die hoedanigheid een rol bij de bepaling van de kwaliteit van de zorg. Georganiseerd en wel verdienen ze een plaats aan de onderhandelingstafel.

Inspraak, participatie en vraagsturing – allemaal ‘hoerawoorden’ van de moderne gezondheidszorg. Je kunt er moeilijk tegen zijn en meer is altijd beter. Margot Trappenburg, hoofddocent van Bestuurs- en Organisatiewetenschappen heeft er een mooi boek over geschreven met de veelzeggende titel ‘Genoeg is genoeg’. Ze laat zien hoe patiëntenorganisaties een belangrijke en machtige spil in de zorg zijn geworden, die vaak een grote invloed op het stelsel hebben. Maar er is ook een grens. En vooral: er kleven perverse effecten aan de macht die patiëntenorganisaties hebben verworven. Al dat meedenken kost tijd en inspanning. Uitzieken is er niet meer bij. Wie zich niet voldoende te organiseren weet, wie geen aandacht trekkende of interessante ziekte heeft, wie vanwege chronische vermoeidheid of dementie gewoon niet in staat is zich te organiseren, dreigt in de kakofonie van stemmen niet gehoord te worden. Er is in de zorg een wapenwedloop om aandacht ontstaan. Niemand kan in organisatiegraad, de verzorging van de website en het volgen van symposia en congressen bij de ander achterblijven, met het gevolg dat al die organisaties chronisch personeelstekort en tijdtekort hebben en iedereen amechtig achter elkaar aanloopt.

(meer…)

Read Full Post »

Celebrities zijn vaak ‘thematische mensen’. Zij fascineren omdat zij zijn behangen met een bepaald moreel thema. Rondom Sylvia Millecam hangt het thema en het dilemma van de keuzevrijheid. Het Amsterdamse gerechtshof gelastte onlangs de vervolging van het medium Jomanda en andere alternatieve genezers, die haar ten onrechte hadden wijsgemaakt dat ze helemaal geen kanker had. Het Hof weersprak daarmee de eerdere opvatting van het OM dat voorrang had gegeven aan het zelfbeschikkingsrecht van de patiënt. Die vrije keuze, zo meende het Hof, hing af van een adequate diagnose en de volledige geïnformeerdheid van de patiënt. Daarom was het recht op zelfbeschikking begrensd: de wetgever diende mensen te beschermen tegen de verkopers van valse hoop.

Alle grote idealen hebben een zelfkant. Ze zijn vaak te mooi om waar te zijn. Dat geldt nadrukkelijk ook voor het ideaal van de keuzevrijheid, zeker in de context van de zorg. We gaan er vanuit dat mensen, gegeven de belemmeringen van hulpbehoevendheid, ziekte, ouderdom en andere handicaps, zo veel en zo lang mogelijk de regie moeten kunnen houden over hun eigen leven. Maar die keuzevrijheid kent zowel uitwendige als inwendige grenzen. De vrije keuze van de één kan leiden tot overlast voor de ander. Keuzemoeheid treedt op zodra we worden geprest om te kiezen tussen energieleveranciers, zorgverzekeraars of telecom-providers: we hebben ook graag de keuze om dergelijke keuzes aan anderen over te laten. Vrijheid betekent tenslotte ook zelfbegrenzing en matiging van behoeften, waardoor we ontsnappen aan pathologisch koopgedrag, hebzucht, seksbelustheid, overmatige eerzucht en andere verslavingen.

Maar de belangrijkste grens van de keuzevrijheid is wellicht dat de mate van autonomie, mondigheid en zelfredzaamheid van mensen geen simpele gegevenheden of uitgangspunten zijn. (meer…)

Read Full Post »

Een van de opvallendste interpretaties van de nazi-dictatuur in J.A.A. van Doorns veelbesproken boek Duits socialisme betreft het beruchte Führerprinzip. Zijn gedachtegang is niet helemaal nieuw – want eerder te vinden bij Hitlerbiograaf Ian Kershaw – maar belangwekkend genoeg om nog eens te onderstrepen. Zij leidt tot een zekere rehabilitatie en nuancering van het leidersbeginsel, dat ten onrechte wordt vereenzelvigd met een autoritaire bevelsstructuur, blinde gehoorzaamheid en een starre bureaucratie (Befehl ist Befehl). De kern ervan wordt echter beter weergegeven in de slogan ‘de Führer tegemoet werken (entgegen-arbeiten)’.

Men moest juist niet wachten op bevelen van hogerhand, maar eigen initiatieven ontplooien ‘in de geest van de Führer’. Conformisme werd zelfs afgekeurd. ‘Onderleiders’ waren politieke entrepreneurs die enerzijds loyaal opereerden binnen het nationaal-socialistische kader, maar tegelijkertijd initiatiefrijk en inventief moesten zijn. De top-down bevelshiërachie werd daarmee aangevuld door een ‘democratisch’ bottom-up mechanisme van lokale improvisaties. Deze geraffineerde combinatie van gehoorzaamheid en autonomie verklaart voor een deel de grote successen van het regime bij het aanboren van een nieuw soort meritocratisch leiderschap en van nieuwe politieke energieën in de massa. (meer…)

Read Full Post »

Older Posts »