Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘algemeen’ Category

Desondanks het volk aanspreken

“Mulisch was een grote intellectueel die met zijn boeken desondanks het hart wist te raken van een groot lezerspubliek”. Dat Rutte zo reageerde op de dood van Mulisch, vonden veel ‘intellectuelen’ schokkend. In de NRC, de Volkskrant buitelden columnisten over elkaar heen. Rutte is anti-intellectueel. Rutte lijkt het feit dat Mulisch het hart weet te raken van het volk, synoniem te stellen met kwaliteit. Niet de prestaties van Mulisch, maar de waardering daarvoor staat centraal. Het beetje vertrouwen dat Rutte nog had bij de elite, doordat hij concertpianist wilde worden en geschiedenis studeerde, vervloog.

Maar zou Rutte dat wel denken? Of bestaat er wel degelijk  een tegenstelling tussen ‘intellectueel’ en ‘het hart raken’? Een problematische tegenstelling? Ik denk dat dat laatste het geval is. Want laten we eerlijk zijn – het blijkt dat mensen geen boodschap hebben aan mensen die, vanuit een beroep op hun intellect, een wereldbeeld voorschotelen aan de rest van het volk. En dat dat ‘volk’ steeds minder in dat wereldbeeld geinteresseerd is. Maar in plaats van dat de intellectuelen zich hier iets van aantrekken, gaan ze door op de ingeslagen weg. Ze lijken trots te zijn als ze iets ingewikkelds zeggen. Bij kritiek die ze niet kunnen pareren, leggen ze hun mening nog een keer uit. Ze hebben medelijden met ‘het volk’ dat door hun beperkte intellect vastzit aan een ‘foute’ visie of achter een slecht politicus aanloopt. En wanneer ze de meerderheid niet overtuigen, diskwalificeren ze die meerderheid. Democratisch? Misschien niet echt, hè?

Juist het feit dat ‘intellectuelen’ er onvoldoende in slagen hun boodschap op een goede wijze te vertalen, zorgt voor vervreemding. En dat terwijl de intellectuelen juist de slimme mensen zeggen te zijn – juist degene met de bagage om hun boodschap aan hun publiek aan te passen. Misschien is dat wat Rutte bedoelt.

Laten we proberen om de uitspraak van Rutte al – opbouwende- kritiek te zien. Intellectueel zijn is één ding, maar vanuit het intellectueel zijn het hart van een groot lezerspubliek raken- dat is iets heel anders. Iets bijzonders. Iets dat intellectuelen moeten nastreven. Waar nog een wereld te winnen is. Hoe een mening of opvatting politiek gemaakt kan worden. Waar Mulisch een voorbeeld is.

Advertenties

Read Full Post »

We weten allemaal hoe moeilijk het is voor mensen of organisaties is om van slechte gewoontes af te komen. Vrijwel al het werk dat in de sociale sector wordt verricht draait direct of indirect om de vraag hoe we onszelf en anderen kunnen afhelpen van slechte gewoontes en tunnelvisie of groepsdenken kunnen voorkomen.

Dat geldt voor ambtelijke organisaties, maar het geldt ook voor het leven zelf. Dag in dag uit lezen we over ouders die zichzelf of hun kinderen verwaarlozen, over jongeren die op school hun draai niet kunnen vinden, over jeugdbendes die buurten onveilig maken, over hulp die averechts werkt. Telkens blijken mensen vast te zitten in routines en praktijken die niet goed werken. (meer…)

Read Full Post »

Dood van een blije vleeseter

Vorige week was ik nog een blije vleeseter. Moeiteloos milieubewust. Alles brandt, draait en zingt op groene stroom, want dat is toch even duur als grijze electriteit. Nieuwe Volvo gekocht, want die rijdt één op veertien en niet een op twaalf. Met de trein – ook goed, vooral als het sneller is. Best veel, wat ik allemaal voor het milieu doe. Dus ‘mijnheer de kiloknaller, doet u mij maar een voordeelpak gehakt.’ Je kunt niet alles goed doen.

Maar met dank aan Jonathan Safran Foer is aan dat mooie, makkelijke, principiële bestaan een abrupt einde gekomen. Sinds ik ‘Dieren eten’ las, mijd ik met een lichte mengeling van misselijkheid en afschuw de vleesafdeling in de supermarkt. Weten de verkopers wel wat voor leven de dieren leiden die daar in plakjes staan uitgestald? (meer…)

Read Full Post »

Als je nooit naar Deurne gaat, moet je dan weten waar het ligt?

De Syrische vrachtwagenchauffeur die opweg naar Spaans Gibraltar in het 1600 kilometer verderop gelegen Engelse Gibraltar belandde had inderdaad beter wat basale topografische kennis kunnen hebben, dan op aanraden van zijn TomTom de verkeerde windrichting op te rijden.

Maar is een kind dat het leven doorbrengt in de stegen van tuindorpen, onder de grillige schaduwen van schotelantennes, met een leerplicht die eindigt in het schooljaar waarin het zestien wordt, geholpen met de kennis dat Deurne zich bevindt onder de rook van Eindhoven en niet tussen de Hunebedden? Met de wetenschap dat er überhaupt Hunebedden bestaan? (meer…)

Read Full Post »

Als ik Jort was…

Zou ik als voormalig hoofdredacteur van Quote een van Nederlands opinieleiders zijn geworden… dan zou ik mijn meningen debiteren zonder er langer dan een nanoseconde over na te denken. Wat voor demagogische onzin ik ook zou uitkramen: zelfs de NRC plaatst het, onder de kop: ‘Zwijg, volk! Het is nu aan de elite’. En dan zou ik dus schrijven: ‘Nederland is toe aan een meritocratie waarin alleen de besten voor de publieke zaak mogen werken. En ja, dat moet dan maar wat kosten.’ Voorbeeld? De ‘semidictatuur’ Singapore, waar het grootste ongemak volgens mensen-, pardon dierenrechtenactivist Jort Kelder blijkt dat je er geen kauwgum op straat mag spugen.

(meer…)

Read Full Post »

che-remko-2-kleinWelkom bij deze speciale aflevering van De Fabeltjeskrant: ‘De vos en de druiven’. “Een hongerige vos sprong eens uit alle macht naar een tros druiven; die hing hoger dan hij dacht. Toen hij er dus niet bij kon, liep hij weg en zei: ‘Ze zijn onrijp; die wil ik niet, te wrang voor mij.’ De fabel is van toepassing op elke man die alles naar beneden haalt wat hij niet kan.” Auteur: Phaedrus, een voormalige slaaf in de eerste eeuw na Christus. Of Aisopos, de vermaarde Griekse fabeldichter die zo’n 600 jaar eerder leefde. Daar wil ik vanaf zijn: het gaat me om de moraal van dit verhaal. Roem, en het ressentiment dat je kan voelen als je niet beroemd wordt. 

(meer…)

Read Full Post »

De discussie over topsalarissen leek even uit te monden nieuwe principes en nieuwe praktijken. Maar de beloning van de ‘topman’ van Aedes, Calon, laat toch weer zien dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Calon zou voor drie dagen werk per week 200 000 euro ontvangen. In de Tweede Kamer ontstond hierover de nodige commotie.

Pikant is, dat alle spelers in dit spel van PvdA huize komen –de grootste voorvechters van een helder beloningsbeleid in de publieke sector. Bovendien zijn het allemaal goede bekenden van elkaar: Alders, nu voorzitter van de Raad van Commissarissen van Aedes, was Commissaris van de Koningin in Groningen, waar Calon gedeputeerde was.

De afgelopen dagen zagen we dan ook een mooi staaltje crisismanagement van de betrokken heren. Calon leverde 50 000 euro per jaar in. Hij mocht in de media uitgebreid vertellen dat hij vertrouwen wilde, en, idealistisch als hij is, van een hogere beloning dan 150 000 euro heeft afgezien. De site van Aedes meldt trots dat Calon bereid is een vast dienstverband aan te gaan – in plaats van als freelancer, wat belastingstechnisch veel voordeliger is. Minister Van der Laan mocht de salarisverlaging van Calon als zijn succes claimen. Een staaltje van regentengedrag: heren die elkaar kennen, die eerst een hoger en dan een lager salaris afspreken en elkaar vervolgens de bal toespelen om het ‘succes te claimen. Dit alles uitsluitend naar aanleiding van ophef in de Tweede Kamer.

Ploumen, door de gang van zaken duidelijk in verlegenheid gebracht, kondigde vervolgens aan wel wat te zien in een ‘gentlemens agreement’, waarin PvdAers zeggen dat zij zich aan de beloningscodes zullen houden: codes die reeds zijn afgesproken. Dat de PvdA nu wil vast gaan leggen dat codes er zijn om je aan te houden, geeft scherp aan dat codes als zodanig dus onvoldoende zijn Hiertegen helpt alleen wetgeving: strikt gereguleerde salarissen, duidelijke benoemingsprocedures.  Het is al vaker gezegd, maar nu kan Den Haag toch echt niet veel langer wachten.

Read Full Post »

Older Posts »