Wat de motieven van mensen zijn om kinderen van andere ouders te verzorgen, is hun privézaak. Maar de staat moet opkomen voor de belangen van diegenen dit dat zelf niet kunnen: kinderen. Gek genoeg doet de staat dat niet consequent: er bestaat een raar verschil in criteria voor mensen die willen adopteren en mensen die permanent pleegkinderen in huis willen halen.
In beide gevallen is er een onderzoek de motieven van de aanstaande pleeg- en adoptieouders. Maar de accenten in die onderzoeken verschillen. Is adoptie bedoeld om ouders te helpen die ongewenst kinderloos zijn, bij pleegkinderen wordt in de eerste plaats naar het belang van het kind gekeken. Gevolg? Een run op adoptiekinderen uit het buitenland, terwijl ‘onze eigen’ kinderen die een plekje in een gezin zoeken, lang moeten wachten.
In de onderzoeksprocedure voor pleegkinderen wordt benadrukt dat kinderen niet van de pleegouders zijn. In het belang van het kind wordt de band met de natuurlijke ouders zo goed en zo kwaad als dat gaat, onderhouden. Kinderen kennen dus hun afkomst, wat goed is, maar blijven tegelijkertijd bezoekers in hun nieuwe gezin. Hoewel na een jaar een kind dat permanent is geplaatst vrijwel nooit teruggaat naar de ouders, moeten de pleegouders altijd met uithuisplaatsing rekening houden. De natuurlijke ouder wordt geraadpleegd bij medische behandelingen zoals een bezoek aan de tandarts. Overlijdt een van de pleegouders, dan behandelt het erfrecht het kind als een vreemde.
Het liefst worden pleegkinderen geplaatst in gezinnen waar al kinderen zijn. Wie zelf geen kinderen kan krijgen wordt uitgebreid bevraagd. Zijn de ouders niet adoptief ingesteld? Staat hun eigen verlangen naar een gezinnetje niet voorop? Zijn de pleegouders bereid contact te ondersteunen van het kind met de natuurlijke ouders?
Adoptie uit het buitenland wordt juist gezien als vervanging van natuurlijke kinderen. Dit blijkt er bijvoorbeeld uit dat zwangeren niet aan de adoptie-voorlichtingscursus niet mee mogen doen–te pijnlijk voor de andere wensouders. De ouders mogen niet bezig zijn met vruchtbaarheidsbehandelingen want ze moeten het adoptiekind echt als hun eigen kind gaan zien. Om ouders meer kans te geven een kind te adopteren worden binnenkort de leeftijdsgrens voor adoptie opgerekt van 44 jaar leeftijdsverschil. Wie een kind adopteert, stuurt ‘aankomst’ kaartjes rond, geeft het een nieuwe naam. Het kind gaat mama en papa zeggen en oma en opa, oom en tante tegen de naaste familieleden van de adoptieouders. De banden met de eigen achtergrond, zo belangrijk voor Nederlandse pleegkinderen, worden verbroken –al komt daar de laatste jaren wel verandering in. Maar als de ouders geen contact willen hebben met de achtergrond van het kind, dan mag dat.
Kortom, bij adoptie staat het belang van de ouder voorop, terwijl voor ‘onze eigen’ kinderen het belang van het kind het zwaarst weegt. Dit onderscheid wordt pijnlijk duidelijk op wat ik maar even oneerbiedig de ‘markt voor kinderen’ noem. Wie een kind wil adopteren uit het buitenland is daarvoor algauw tussen de vijftien en twintigduizend euro kwijt – wat grif wordt betaald- en moet ongeveer vijf jaar wachten. Geld voor de advocaten, geld voor de vlucht om het kind te halen en geld voor het kindertehuis. Bij bonafide kindertehuizen wordt dat geld goed besteed, maar in verre landen is de controle natuurlijk nooit optimaal, hetgeen blijkt uit de schandalen in China en Tsjaad van de laatste tijd. Er is bovendien concurrentie vanuit de VS, waar voor een kind algauw veertigduizend euro per kind wordt betaald.
Dit staat in schril contrast tot de belangstelling voor pleegkinderen. In Nederland staan de kinderen op de wachtlijst voor een plekje in een gezin. Pleegzorgorganisaties sturen brieven rond aan potentiële ouders met wervende teksten. In afwachting van een plek in een gezin zitten kinderen in tehuizen. Het is moeilijk om ouders te vinden, ook al krijgt de pleegouder een toelage van 500 euro per maand. Pleegouders zijn bang dat het kind weer wordt afgepakt, dat een kind een moeilijke achtergrond heeft of dat de ouders zich met het kind zullen blijven bemoeien. Dat ook adoptiekinderen van een jaar of vijf met een moeilijke achtergrond kunnen kampen, wordt vaak vergeten.
De staat kan waarschijnlijk weinig veranderen aan de voorkeuren van kinderloze mensen voor adoptiekinderen. Maar de staat moet af van de visie op adoptie als alternatief voor natuurlijke kinderen. Een kind – ook een natuurlijk kind- is in de eerste plaats van zichzelf.
Kinderloosheid, hoe verdrietig ook, is geen probleem dat de staat moet oplossen. Mensen met een kinderwens zijn volwassen en uitstekend in staat voor hun eigen belang op te komen. Bij adoptie van kinderen moet het belang van het kind en de vraag of ouders de band met de achtergrond van het kind willen behouden, meer centraal staan.
Daarnaast kan de rechtspositie van pleegouders worden versterkt, zodat kinderen en ouders meer zekerheid krijgen over het gezin waar ze zullen opgroeien. Blijkt na een periode van ongeveer drie jaar dat het kind definitief in een pleeggezin zal blijven, dan moet de rechtspositie hier aan worden aangepast. De pleegouders krijgen het gezag en de natuurlijke ouder zou een afgeleide gezagspositie moeten krijgen. Dat draagt niet alleen bij tot meer zekerheid voor het kind, maar maakt pleegzorg ook aantrekkelijker voor ouders, die nadenken over adoptie. Uiteindelijk zouden deze veranderingen moeten leiden tot meer goede gezinnen voor kinderen uit Nederland en natuurlijk ook voor kinderen uit het buitenland.
Pleegkinderen in huis nemen gaat dikwijls gepaard met verdriet. De eigen moeder gaat steeds voor, al is het niet altijd in het belang van het kind.
Voor de kinderen zelf kan het ook heel verwarrend zijn.
Er kunnen heel schrijnende dingen gebeuren, het zou teveel tijd vergen om in detail te treden, maar het is de waarheid.
@Zeezicht
Het is natuurlijk altijd verdrietig als kinderen niet bij hun echte ouders op kunnen groeien, en wie kinderen in die situatie op wil vangen, moet daar van te voren natuurlijk goed op voorbereid zijn.
Maar dat is natuurlijk ook zo bij adoptiekinderen. Ook zij worden in verdrietige omstandigheden afgestaan en dat eist het nodige van de adoptieouders. Kinderen zijn ook daar vaak van ouders weggehaald vanwege bijvoorbeeld verwaarlozing of mishandeling.
Het is vreemd dat er zo positief gedacht wordt over adoptie en zo negatief over pleegkinderen, terwijl dit kinderen zijn die in vergelijkbare situatie zijn als pleegkinderen.
‘in verre landen is de controle natuurlijk nooit optimaal’, tja, alsof het er in België en in Nederland allemaal zo eerlijk aan toe gaat.
Niki
(Pleegpapa en wachtende op een kindje uit China)
Wij kunnen ook moeilijk kinderen krijgen en hebben de VIA cursus gedaan (adoptie), maar besloten toch voor de pleegzorg te kiezen. Pleegzorg heeft ons verzekerd (al kunnen ze dat natuurlijk nooit 100% en dat is wat de meeste aspirant ouders niet aankunnen) dat er op dit moment zwangere vrouwen rondlopen waarvan de kinderen al op de lijst staan en waarvan ze eigenlijk al weten dat ze nooit meer naar huis kunnen. Je kan als pleegouder ook aangeven in hoeverre je problemen hebt met dingen, wij komen gewoon voor onszelf op. Ik vind het mooie aan pleegzorg de duidelijkheid die je het kind kan bieden, maar ben het ook eens met het artikel hierboven, dat het kind soms geen belang heeft bij het contact met de natuurlijke moeder. Zo hoorde ik bv. dat een pleegvader, die zijn zoon met alle liefde opvoed, hem na een dagje met de boilogische moeder te hebben meegegeven bont en blauw weer terug kreeg, dat zou ik dus niet pikken en meteen aan de bel trekken.
Jose
Ook in andere situaties dan adoptie en pleegzorg wordt met twee maten gemeten. Verzorgende ouders trekken juridisch doorgaans aan het langste eind, verzorgende pleegouders echter aan het kortste. Bij echtscheiding krijgen in principe beide ouders het gezag. In conflictsituaties wijst de rechter het gezag meestal toe aan de verzorgende ouder. Tweede Kamerlid Coskun Cörüs (CDA) e.a. springen momenteel in de bres voor ouders met een buitenlandse ex die na scheiding met hun kind(eren) naar Nederland willen terugkeren. Juridisch zouden zij zich schuldig maken aan kinderontvoering. Cörüs vindt dat de verzorgende ouder bij de rechter het ouderlijk gezag moet kunnen opeisen (zie: Moeders zonder kind, NRC Handelsblad, 27/09/08). In een gesprek dat ik onlangs met hem had over de rechtspositie van pleegouders, waarvoor hij eveneens in de bres springt maar niet op key issues, laat hij weten ouderlijk gezag voor pleegouders een paar bruggen te ver te vinden. Wanneer het kind langer dan twee jaar in een pleeggezin woont, wil Cörüs zelfs niet dat de instelling voor jeugdzorg het gezag krijgt (zoals minister Rouvoet voor jeugd en gezin op dit moment in een wetswijziging voorstelt).
Pleegouders hebben weinig juridische been om op te staan. Zo hebben pleegouders van een kind dat onder toezicht van de rechter staat geen recht een ‘nee’ te laten horen bij de kinderrechter als Bureau Jeugdzorg hun pleegdochter of -zoon tegen hun wil overplaatst. Ook niet als zij al vijf of tien jaar voor het kind zorgen. Instemmings- of adviesrecht hebben pleegouders evenmin. Het kan zomaar gebeuren dat Bureau Jeugdzorg de bezoekregeling met de familie verandert zonder overleg met, laat staan instemming van de pleegouders. Hoewel het aantal uithuisplaatsingen sinds ‘Savannah’ toeneemt en de wachtlijsten voor jeugd- en pleegzorg groeien, wordt er nog altijd eerder aan het welzijn van een kind getornd dan aan de rechten van de biologische ouders.
Ook in andere situaties dan adoptie en pleegzorg wordt met twee maten gemeten. Verzorgende ouders trekken juridisch doorgaans aan het langste eind, verzorgende pleegouders echter aan het kortste. Bij echtscheiding krijgen in principe beide ouders het gezag. In conflictsituaties wijst de rechter het gezag meestal toe aan de verzorgende ouder. Tweede Kamerlid Coskun Cörüs (CDA) e.a. springen momenteel in de bres voor ouders met een buitenlandse ex die na scheiding met hun kind(eren) naar Nederland willen terugkeren. Juridisch zouden zij zich schuldig maken aan kinderontvoering. Cörüs vindt dat de verzorgende ouder bij de rechter het ouderlijk gezag moet kunnen opeisen (zie: Moeders zonder kind, NRC Handelsblad, 27/09/08). In een gesprek dat ik onlangs met hem had over de rechtspositie van pleegouders, waarvoor hij eveneens in de bres springt maar niet op key issues, laat hij weten ouderlijk gezag voor pleegouders een paar bruggen te ver te vinden. Wanneer het kind langer dan twee jaar in een pleeggezin woont, wil Cörüs zelfs niet dat de instelling voor jeugdzorg het gezag krijgt (zoals minister Rouvoet voor jeugd en gezin op dit moment in een wetswijziging voorstelt).
Pleegouders hebben weinig juridische been om op te staan. Zo hebben pleegouders van een kind dat onder toezicht van de rechter staat geen recht een ‘nee’ te laten horen bij de kinderrechter als Bureau Jeugdzorg hun pleegdochter of -zoon tegen hun wil overplaatst. Ook niet als zij al vijf of tien jaar voor het kind zorgen. Instemmings- of adviesrecht hebben pleegouders evenmin. Het kan zomaar gebeuren dat Bureau Jeugdzorg de bezoekregeling met de familie verandert zonder overleg met, laat staan instemming van de pleegouders. Hoewel het aantal uithuisplaatsingen sinds ‘Savannah’ toeneemt en de wachtlijsten voor jeugd- en pleegzorg groeien, wordt er nog altijd eerder aan het welzijn van een kind getornd dan aan de rechten van de biologische ouders.
Ik vind het werkelijk verbijsterend zoals er hier over plegouders en ouders word gepraat, mijn zoon is als baby al weggehaald, na onderzoek is gebleken dat dit onterecht was, zijn we wél al 2 jaar verder, maar pleegouders zijn ongewenst kinderloos en proberen mijn zoon te houden
Ik zal straks mijn zoon niet meer terugzien omdat pleegmoeder (ook volgens de instanties) mijn zoon tveel aan zich vastklampt, zij noemen zich pappa en mamma waar wij bij zijn en houden hem steeds op schoot, nadat hen dit door de rechter was verboden
Pleegouders mogen op vakantie zonder overleg, mogen mijn zoon op een opvang doen zonder overleg en mogen hem om de haverklap uit logeren doen zonder overleg en dit terwijl hij niet naar ons terugkan omdat hij stabiel moet blijven
Pleegouders geen rechten?? pleegouders mogen álles, en instemming van pleegouders met bezoeken zou niet nodig moeten zijn, zij zijn namelijk niet de ouders en zullen dit ook nooit worden
Ik denk dat een hoop pleegouders wat minder hoog van de toren moeten blazen en het verhaal over pleegzorg die tegen een aspirantpleegouder zegt waarschijnlijk al kinderen ”in de aanbieding” te hebben die waarschijnlijk toch niet meer teruggaan geeft een heldere kijk op hoe ouders hier in Nederland aan alle kanten belazerd worden
En dan nog iets naar aanleiding van dit stuk
Pleegouders van mijn zoon hadden mijn zoon al een half jaar in huis voordat pleegzorg eraan te pas kwam, dus nee, nieet gescreened
Ze zijn van mijn schoonouders naar een oom en tante van mijn partner gegaan (de huidige pleegouders) zonder onze wetenschap en/of toestemming
Dus vragenlijsten?, nee helemaal niet
Gescreened door de RVK zoals dat wettelijk gezien hoort? nee ook niet
Al onze rechten worden met voeten getreden en de pleegouders komen overal mee weg
En wat je hier uiteindelijk mee bereikt is dat mensen die heel graag kinderen willen straks met heel veel moeite hun pleegkinderen weer af staan of gewoon helemaal niet meer afstaan want het word ze immers steeds gemakkelijker gemaakt hier inspraak in te hebben, wie dat een gewenste ontwikkeling vind moet zich nog maar eens achter de oren krabben
Om aan te geven hoeveel criteria er voor moet bestaan is feitelijk afhankelijk van elke situatie apart. Gezegd moet worden dat er nml pleegkinderen zijn die wel het beste af zijn in pleeggezinnen.
Waar het gaat om pleegouders welke niet mee werken met contact aan biologische ouders is onacceptabel.
Op het moment dat er een situatie is ontstaan waarin de biologische ouders duidelijk wél in staat zijn te zorgen voor eigen kinderen moeten in alle gelegeheid worden gebracht dat ook werkelijk te kunnen.
Als je spreekt over pleegouders welke adoptief zijn ingesteld, en niet meewerken aan een thuisplaatsingtraject schiet pleegzorg hier in tekort.
Gezien deze tekortkomingen wordt het pleegkind hierin de dupe. Het pleegkind moet dan onthechten aan pleegouders, op een nieuwe plaats aarden waar vervolgens een terugplaatsingtraject kan starten
Hoezo omgedraaide wereld?!
Precies Betje
En dan nog iets Jose, als jij zo makkelijk praat over kinderen weghouden bij ouders en dat ook nog heel normaal vind heb je op de eerste plaats geen verstand van kinderen waardoor je in mijn ogen überhaupt niet geschikt bent als moeder, pleegmoeder whatever
En als jij zo hard bent mag ik dan vinden dat je ook geen kinderen verdient?
Het persoonlijke is politiek, dus de schrijnende pijn van Ien en het machteloze gevoel van onrecht wanneer je kind is weggehaald en niet meer terugkomt, moet gezien worden. Daar kan ik als ouder én pleegouder tegenover stellen dat er, vanuit het belang van kinderen geredeneerd, ook te lang kan worden vastgehouden aan de rechten van biologische ouders (op gezag, op het perspectief van terugkeer, etc.). Een pleegkind dat vanwege psychiatrische problemen en terugkerende drugsverslaving van de ouders niet thuis kan opgroeien, moet je na verloop van tijd de zekerheid geven dat hij of zij in het nieuwe gezin kan blijven. Een pleeggezin is geen parkeerplaats waar ouders hun kind een jaar, twee jaar of zelfs tot het achttiende levensjaar kunnen neerzetten met de belofte het ‘spoedig weer op te komen halen’. Kinderen die jaren op de rand van de stoel moeten wachten totdat hun ouders hen ophalen, omdat mama of papa niet wil dat zij zich hechten in het nieuwe gezin, hebben van tweeën niks. Én geen veilige jeugd thuis én geen geborgenheid bij de nieuwe ‘nepouders’. Het is kwalijk dat er jeugdzorgers, gezinsvoogden en kinderrechters zijn die jaar in jaar uit pappen en nathouden zonder een keuze te maken. Voor het kind wel te verstaan, daar zijn het JEUGDzorgers en KINDERrechters voor. Een kind moet (mogen) weten waar het vandaag komt en contact (mogen) hebben met zijn of haar ouders als dat kan en verantwoord is. Maar het moet ook de kans krijgen zo zorgeloos mogelijk op te groeien in een pleeggezin en daar volwaardig mee te doen, zonder dat aan hem/haar wordt getrokken. Overheveling van het ouderlijk gezag naar Bureau Jeugdzorg of pleegouders kan een manier zijn om het kind die veiligheid en zekerheid te bieden.
Een pleegkind is geen ‘tweedehandsje’. Als pleegouder heb je voor hem/haar te zorgen alsof het je eigen kind is. Niet in de zin van ‘bezit’ (je bezit je eigen kind ook niet), wel in de zin van liefde, aandacht en gelijke behandeling. Dat moeten biologische ouders die niet sociaal ouder kunnen zijn, hun kind gunnen.
Belangeloos pleegouderen is moeilijk, zo niet onmogelijk. Het is moeilijk als je pleegkind z’n/haar ‘echte’ ouders idealiseert en romantiseert en afgeeft op jou, terwijl jij sinds jaar en dag zorgt, opvoedt en in goede banen leidt. Maar dat ‘lot’ delen pleegouders vermoedelijk met veel ‘gewone’ en met gescheiden ouders.
Er moet een maatschappelijk en politiek debat over pleegzorg en adoptie mogelijk zijn, waarbij we standpunten vanuit verschillende posities inbrengen. En waarbij het kind/de jongere centraal staat. Het gaat om hen.
Totaal met je eens Annemiek, ik heb er niets aan toe te voegen!
Ik vind zowel pleegzorg als adoptie niet in het belang van het kind. Pleegzorg omdat het kind nooit duidelijkheid heeft over de plaats waar hij/zij zal opgroeien. En adoptie omdat de banden met het verleden volledig worden gebroken, het verleden van het kind gewoon wordt weggegooid. Alhoewel veel adoptie ouders tegenwoordig wel veel informatie verzamelen van het verleden van het adoptiekind. Ik denk dat pleegzorg meer op adoptie moet gaan lijken en adoptie meer op pleegzorg.
Duidelijkheid voor het kind. (het kind weet dat hij/zij daar blijft wonen of dat hij/zij daar alleen voor een paar jaar blijft)
Het kind weet wie zijn bio familie is en heeft daar contact mee. (bezoekjes aan de bio ouders indien de veiligheid van het kind kan worden gegarandeerd)
De pleegouders van mijn zoon gedrágen zich al als adoptieouders
Het is heel erg fout om dat dichter bij elkaar te brengen
Pleegzorg moet gewoon beter zijn werk doen en mensen van een adoptiebureau ook, maar die 2 door elkaar gooien is wel het foutste dat je kunt bedenken
Daarbij zijn de ouders van een pleegkind geen bio-ouders, maar gewoon óuders
Ik bedoel het ook niet om die 2 door elkaar te gooien, absoluut niet. Ik denk alleen dat beide iets van elkaar kunnen leren en dat, dat in voordeel van het kind komt.
Dus bij pleegzorg eerder duidelijkheid voor het kind. En bij adoptie contact met de bio familie.
Ien ik hoop dat er voor jou en je kind ook snel meer duidelijkheid is. Vind het vreemd, want pleegzorg staat voor zo snel mogelijk weer hereniging van het gezin. Vooral vreemd als naar onderzoek onterecht bleek te zijn, dat je kind naar een pleeggezin is gegaan.
Het is moeilijk om de reactie’s dan objectief te lezen. Maar over het algemeen zijn kinderen in de pleegzorg echt gebaat bij pleegzorg. En doen de pleegouders dit met alle goede bedoelingen. Begrijp Jose dan ook niet verkeert als ze zegt dat soms contact met de ouders niet mogelijk is. Ze heeft het over kinderen die door hun ouders telkens worden mishandelt als ze daar op bezoek gaan.
Wat ik Jose kwalijk neem is dat zij vind dat in bepaalde gevallen kinderen maar beter helemaal van hun ouders af kunnen zijn en dat is dus niet zo, niet zolang de ouders het kind zelf nog opzoeken
En geloof me, ik ben heel erg goed bevriend met een pleegmoeder die het heel erg goed doet en al meer dan 10 jaar en de comment van Jose ook tenenkrullend had gevonden
Ik zie Jose met haar instelling zo hetzelfde worden als pleegouders van mijn zoon namelijk en dan ben je niet in het belang van het kind, maar in eigenbelang bezig
Je kunt het er zo op naslaan dat het de ontwikkeling van een kind schaad om zijn ouders niet te kunnen zien, en dan denk ik inderdaad ”jose, ga nog even flink wat bijleren over kinderen” en ook blijkt uit haar verhaal dat pleegzorg bijna hetzelfde word geacht als adoptie, en dat gebeurt meer en meer, en is vreselijk fout!
Je moet niet vanuit een eigen kinderwens proberen pleegouder te worden, maar vanuit de wens een kind te willen helpen en óók de ouders, en als je dat niet kunt opbrengen, omgaan met het feit dat jij het kind alleen maar zo lang verzorgd als dat nodig is, dan moet je er niet aan beginnen
Maar ik ben uiteraard met je eens dat er pleegzorg móet zijn, waar zouden kinderen die het slecht hebben anders terecht moeten?
In die zin heb ik niet zo’n moeite met de objectiviteit, heb zelfs een forum waar ik heel bewust ook een gedeelte voor pleegouders heb, dus dat zit wel goed, dat weet ik wel te scheiden van elkaar
het gaat mij puur om hóe pleegouders met de ouders en de pleegkinderen omgaan en dan stuiten een aantal verhalen en aannames híer me inderdaad nogal tegen de borst!
En met de stelling zoals je hem nú hebt neergezet ben ik het ook zéker wel eens!
Mijn man en ik denken ook na over pleegzorg of adoptie…
Niet omdat we kinderloos zijn maar vanuit het feit dat ik moeder ben van 4 kinderen en mijn hart ruim genoeg voelt om “een kind onder mijn hoede nemen” die het even nodig heeft.
Ik vind het ook juist belangrijk dat een kind zijn “roots’ kent en weet wie zijn/haar ouders zijn. (binnen veilige grenzen natuurlijk waarin het kind niet nóg meer beschadigingen oploopt dan het al heeft)
Ik besef me heel goed dat een pleegkind én een adoptiekind nooit je “eigen” zal worden. Ik ben ook vóór het idee dat zo’n kindje contact heeft met de eigen papa en mama en ik zal niet snel zelf stimuleren dat het ons papa en mama zal noemen.
Wel kan dat op den duur voor het kind moeilijk zijn als alle kinderen papa en mama zeggen en hij/zij niet. Dan ben je altijd een uitzonderings-positie in het gezin. maar goed, los van de titel voelen ze zelf al wel aan dat ze al een uitzonderingspositie hebben doordat ze van een andere papa en mama zijn, en daar moeten we denk ik geen groot probleem van maken.
We kunnen een pleegkind of adoptiekind laten weten dat we er voor het kind zijn en alle liefde willen geven. Dat het. de eigen ouders even niet lukt (door welke reden dan ook) en dat het kind een bonus-broertje of -zusje is. Door er een bonus-titel aan vast te plakken kun je het kind een speciaal gevoel geven.
De titel “mama of papa” daar zit het stuk binding niet in. Binding zit in jouw liefde en gedrag naar het kind toe. En ik vind dat je een kind altijd moet steunen in de loyaliteit naar zijn eigen papa en mama. Je mag het kind leren dat er grenzen zijn in hoe ouders met hem/haar zijn omgegaan, dat sommige dingen niet mogen, maar dat het kind hoe dan ook, van zijn ouders houdt, dat kún en mag je niet wegpraten.
Als pleeg- of adoptieouder vind ik dat je moet proberen een goed en liefdevol beeld neer te zetten van het kind zijn eigen papa en mama zodat het kind, wanneer het terug kan in zijn eigen gezin, heeft ervaren dat het een soort bonus-familie heeft gekregen die er voor hem waren toen het nodig was en dat nu papa en mama het weer kunnen overnemen.
Nou ja, zo denk ik erover en op deze manier denk ik dat de biologische ouders het ook als prettig zullen ervaren. Volgens mij heeft iedere moeder er moeite mee als haar kind iemand anders mama noemt.
Logisch toch? Het heeft te maken met een band die niemand kan vervangen.
Ik zou persoonlijk een andere titel bedenken die de “functie van mama’ omschrijft. Bijvoorbeeld: tante…. of, als de eigen mama toestemming geeft, mama-tineke zodat je door je eigen voornaam er achter te plakken laat zien dat ik een andere mama ben maar wél even die functie heb. Nou ja, zoiets. In ieder geval zou ik blijven benoemen dat de eigen mama de belangrijkste is. (of ze er nou kan zijn of niet)
Ik hoop dat ik door de voorlichting te bezoeken meer duidelijkheid kan krijgen in het stukje pleegzorg of adoptie. Want, als een kind zijn leven lang “pleegkind” blijft en dat is soms overduidelijk, dan vind ik ook dat het kind beter af is wanneer je het zou kunnen adopteren en tegelijk contact kan houden met zijn/haar biologische familie(opa’s oma’s tante of oom enz…)
Maar goed, over adoptie binnen nederland vind ik weinig informatie. Daar ga ik nog naar zoeken.
Liefs, Tineke