Het Waterlog Seksdebat (11): de waarde van lust
woensdag 7 november 2007 door Dylan
Een tijdje terug schreef Waterland-collega Remko van Broekhoven een bijdrage aan het Waterlog-seksdebat, waarin hij zelfbeheersing aanbeveelt in seksuele kwesties. Ik reageerde daar destijds heel fel op, maar besefte later dat mijn kritiek vooral betrekking had op de laatste zin, waarin Remko een aantal zaken tegenover elkaar zet, die in mijn ogen eerder onderling overlappend zijn. Die zin lijkt te verwijzen naar meer conservatieve opvattingen over seksualiteit, en luidt: ‘Er is immers reden genoeg om de liefde wat vaker van de lust te redden, de vrijheid van de vrijblijvendheid, en het geluk van het genot.’ Zijn liefde en lust tegengesteld, is vrijheid nooit vrijblijvend en bestaat er geluk zonder genot?
Het moderne individualistische ethos wordt door commentatoren soms op misprijzende toon ‘hedonistisch’ genoemd. Hedonisme: voor velen komen er bij dat woord beelden naar boven van rusteloze genotzoekers, mensen die de hele dag niets anders doen zich overgeven aan oppervlakkig plezier. Die zich storten in seks-orgieën of in schrans- en vreetpartijen en zich daarbij ook nog eens regelmatig een stuk in de kraag zuipen. Maar hedonisme is veel meer dan dat, hedonisme kent zijn eigen ethiek. Eén van de pleitbezorgers van dit denken was de Griekse filosoof Epicurus (341-270 v.C.). Het is bijzonder hoe up-to-date zijn gedachtegoed in deze tijd nog is en volgens mij vormt het een aanknopingspunt voor libertijns-links anno nu, in een periode dat we weer om onze oren worden gegooid met deugden-met-een-hoofdletter zoals Matigheid en Rechtvaardigheid door verbeten christenen en andersoortige zedeprekers.
Volgens Epicurus is de fysieke wereld waarin we leven één zonder van hogerop bedachte ordening, zonder een structurerend hoger ‘iets’ en zonder enig doel. Er wandelen wel goden rond in die wereld van Epicurus, maar die bestaan net als mensen gewoon uit materie en kunnen eigenlijk weinig uitrichten voor onze individuele leventjes. Als we doodgaan houden we op te bestaan en is het dus afgelopen, er is geen mooie hemel waarin we een harp kunnen bespelen op een wolk, en er zijn al helemaal geen 72 maagden. Nu: hoe moet je volgens deze filosoof nu leven in deze kille, materialistische wereld? Epicurus ging er vanuit dat als er iets is dat bij ieder mens hoort, het wel de lust is en dat we dat principe dus als uitgangspunt van ons handelen moeten nemen. Als mensen moeten we streven naar zoveel mogelijk positieve lustgevoelens en zo weinig mogelijk pijn.
Tot zover lijkt zijn filosofie veel op het karikaturale beeld dat vaak van hedonisten wordt gegeven. Maar de lust van Epicurus omvat niet alleen kortdurend genot maar ook een staat van langdurig gelukkig zijn. Soms hebben lustgevoelens namelijk onlustgevoelens tot gevolg die de lust volledig overtreffen. Bijvoorbeeld in het geval van seksueel genot: je zomaar aan iemand vergrijpen kan je relatie uiteindelijk meer leed opleveren dan goeds en tot onlust en pijn leiden. Andersom moet je soms enige onlust verdragen om uiteindelijk tot optimale lust te komen. Bijvoorbeeld als je heel hard moet werken en afzien om uiteindelijk iets te bereiken waar je heel gelukkig mee bent. Deze gedachtegang wordt ook wel de ‘hedonistische calculus’ genoemd.
Daarbij gaf Epicurus wel een waarschuwing: veel behoeften zijn volgens hem niet natuurlijk, maar ingebeeld. Het hebben van behoefte is in de ogen van Epicurus een vorm van onlust (er is namelijk een ‘gemis’), dus als je steeds maar méér wil, maak je jezelf uiteindelijk alleen maar ongelukkig. De filosoof stuurt in plaats daarvan aan op zelfredzaamheid, door alleen die lusten en behoeften te kiezen, waarvan de bevrediging binnen je eigen macht ligt. Hij zou daarom niet zo tevreden zijn geweest over onze gestresste kapitalistische consumptiemaatschappij, waarin iedereen zich het schompes werkt voor de bevrediging van allerlei niet-natuurlijke, ingebeelde behoeften. In dat opzicht gaan zijn ideeën heel goed samen met die iemand als Carlo Petrini van de Slow Food beweging, volgens wie het nemen van de tijd voor dingen uiteindelijk leidt tot een groter genot.
Epicurus spreekt daarnaast ook over een vorm van sociale rechtvaardigheid. De filosoof dacht daarbij aan een maatschappelijk contract dat uiteindelijk iedereen in die maatschappij tot nut was. Je spreekt af elkaar zo min mogelijk te schaden in diens streven naar genot. Natuurlijk is een dergelijk sociaal contract voor een sociaal-individualist nog wat magertjes, want je wil mensen ook in staat stellen om het eigen genot na te streven. Dat laatste zou een goed uitgangspunt zijn voor een modern links hedonisme.
Nu wil ik even terugkomen op de bovengenoemde opmerking van Remko over de tegenstelling tussen liefde en lust. Vanuit het Epicurische hedonisme zou je kunnen beredeneren dat een liefdevolle relatie tussen twee (of meer?) mensen een keuze is van die twee personen voor een grotere vorm van gezamenlijk beleefd genot. Dat betekent niet dat je bij elkaar wegrent voor elk mogelijk seksueel pleziertje, want dat levert op de lange termijn alleen maar onlust op. Alle grote waarden, zoals Trouw, Eerlijkheid, Respect, Liefde zijn in dat opzicht afgeleiden van dit genotprincipe. Daar komt bij dat het in ware vriendschap volgens Epicurus zo is, dat twee individuen tenslotte één worden. Dat betekent dat lust voor de één ook als lust wordt gevoeld door de ander en andersom, dat pijn voor de één ook gevoeld wordt als pijn voor de ander.
In alle opzichten is het Epicurische hedonisme dus van belang voor het moderne debat over seks, cultuur en relaties. Geven advertenties met mooie vrouwen daarop ons slechts een prettig gevoel vanwege de oogstrelende aanblik, of leveren ze juist (aan anderen) een ingebeelde behoefte op om zo mooi te zijn, wat uiteindelijk leidt tot onlust (documentaire Beperkt Houdbaar)? Levert een Bouquet-romannetje een heerlijke roes van romantiek, of hebben de erin opgeslagen waarden zodanig effect op je persoonlijkheid en de wijze waarop je je leven inricht dat je jezelf uiteindelijk meer tekort doet (Marjan Slob)? Is pornografie een mooie en prikkelende aanvulling op je seksleven, of probeer je een soort ersatz-erotiek mee te bereiken omdat je relatie eigenlijk aan het doodbloeden is (Waterlog Seksdebat #8)? Is het tijd om je bestaande relatie maar weer eens op te doeken omdat deze niet aan je behoeften voldoet, of jaag je juist ingebeelde behoeften na en moet je je erbij neerleggen dat je soms wat extra in die relatie moet investeren om daar weer de optimale lust uit naar voren te halen (boek Liefde à la Carte van Malou van Hintum en Jan Latten)?
Moderne individualisten, met hun lichte gemeenschappen en persoonlijke keuzes, zijn in alle opzichten koorddansers: evenwichtskunstenaars. Het komt er uiteindelijk op neer om te zoeken naar de juiste balans en dat is en blijft een moeilijk karwei. Zelfbeheersing kan daarbij behulpzaam zijn, maar is bij lange na geen doel op zich. Sterker nog: het kan het behalen van het optimale genot ook in de weg zitten. Door bijvoorbeeld te lang je eigen lusten te ontkennen en soms teveel de oude deugden-met-een-hoofdletter voorrang te geven boven het enige principe waar uiteindelijk alles op neerkomt: dat van het optimale genieten.
Meer informatie over de leer van Epicurus kun je vinden op Epicurisme.nl
Mooi stuk Dylan en ik haal er één ding uit waarin ik me zeer kan vinden en wat ik ook uit eigen ondervinding weet te staven, namelijk onderstaande door jou aangehaalde waarde:
‘Daar komt bij dat het in ware vriendschap volgens Epicurus zo is, dat twee individuen tenslotte één worden. Dat betekent dat lust voor de één ook als lust wordt gevoeld door de ander en andersom, dat pijn voor de één ook gevoeld wordt als pijn voor de ander.’
Zonder in details te treden is bovenstaande waarde zeer breed op te vatten al naar gelang de persoonlijke grenzen van de betrokken personen. Ik neem als voorbeeld het aangaan van seksuele contacten met anderen naast een aanwezige vaste partner. Daarbij doel ik niet op het soort contacten van het kaliber ‘losse flodders’, maar seksuele contacten die gepaard gaan met liefdevolle aandacht en gevoelens voor de ander. Door velen worden dit soort uitstapjes beschouwd als gevaarlijk of zelfs immoreel. Vreemdgaan is hoe men het ook maar al te graag benoemd. Een term die al veroordelend is in zichzelf..
Wat echter het gevaarlijke is, is niet dat extra seksuele contact en liefde, maar de waarde die mensen er aan geven.. Wie enkel jaloerse gevoelens voelt en niet in staat is te delen in de tuin van liefde en lust, zal inderdaad al snel verzanden in haat en nijd met als gevolg stuklopende relaties omdat de extra liefde en lust van de ander als pijn wordt gevoeld door de partner. Wie echter durft te genieten van de lust en liefde van die ander voor een ander, verrijkt zijn of haar eigen lust en liefde met een zeer waardevol gevoel van enorme voldoening. Ja, dat vergt veel, heel veel vertrouwen in elkaar, maar wat is er mooier dan dat? Delen in elkaars passies en die van anderen geeft lust en liefde het aureool wat het verdient in zulke situaties: moreel verantwoord en in vrijheid genieten van al het moois van die ons gegeven lusten, zonder het te verlagen tot een vorm van gevoelloos en gewetenloos hedonisme zonder scrupules. Ode aan het hedonisme dat ons mensen kansen biedt om meerdere diepgaande contacten te kunnen en mogen beleven. Niet elk contact zal de potentie hebben langdurig te zijn, maar dat is dan ook niet de insteek van dergelijke contacten. Daar is de vaste relatie voor. En wie geen vaste relatie heeft kan op deze manier zeer waardevolle liefdeservaringen opdoen die van hem of haar alleen maar een aangenamer en begeerlijker man of vrouw zullen maken gezien de opgedane ‘kennis der lust en liefde’.
Natuurlijk zal niet iedereen dit willen of kunnen en ik weet ook dat jaloezie een vaak niet te sturen venijn is, maar het vast blijven zitten in krampachtig afgebakende contacten is minstens zo immoreel als het durven verkennen daarbuiten. Het is jezelf ontkennen en tekort doen, destructief zelfs wanneer anderen de regels bepalen waarbinnen jij je mag bewegen..
@Karin: wat belangrijk is, ook in het geval dat jij hier noemt (polyamorie) is dat twee mensen daar ieder autonoom een afweging in maken. Beide partners (en ook die derde) zullen een balans moeten zoeken van geven en nemen om optimaal van hun leven te genieten. Welke keuzes mensen daarin maken is voor iedereen weer anders. En polyamoreuzen zullen zichzelf uiteindelijk meer kwaad doen door af te zien van hun verlangens, dan goed.
Mee eens hoor. En in ontken ook niet dat de ene relatievorm minder balanceren zal zijn dan de andere relatievorm. Wat wel van belang is, is wat je al aangaf eerder: “Ontken jezelf niet”
Daar voeg ik dan graag aan toe: Laat ook niet toe dat anderen je trachten te ontkennen door jouw seksuele leven te willen gaan controleren en beheersen op een voor henzelf prettige manier die geen of te weinig rekening houdt met de behoeftes van de beteugelde. Ach … je weet het allang .. GENIETEN JA!
Correctie voorgaande commentaar:
ik i.p.v. in… oeps..
Ik vind dit een walgelijk materialistisch verhaal dat erg veel aan de 4de lijn van hexagram 35 van de i tjing doet denken. Je vergeet dat Epicurus slechts schrijft over een staat van bewustzijn en daarmee gooi je het kind met het badwater weg. Werkelijke vrijheid onstaat slechts door het erkennen van menselijke beperkingen en daarmee heeft lust weing van doen omdat je in het leven hogere en lagere dingen kan nastreven. Het is namelijk zo dat het nastreven van lagere genieten het hogere genieten in de weg staat omdat je dan je “hart ” blokkeert.
@Rafi: ik vind je antwoord een beetje zweverig. In ieder geval erkent Epicurus wel degelijk de menselijke beperkingen, vandaar ook de hedonistische calculus en het stuk over ‘ingebeelde behoeften’. Ook zijn zijn ideeen over vriendschap verre van materialistisch.
Hogere en lagere dingen: op grond waarvan bepaal je dat iets hoog is of laag? Wie vertelt ons dat? God zeker. Of een of andere ingebeelde autoriteitsfiguur. Ik geloof daar niet in. Het is uiteindelijk aan de mensen zelf om te bepalen wat voor hen hoog is of laag. Natuurlijk: Epicurus was nog niet bekend met de psychoanalyse en het effect van schuldgevoelens op het menselijke gedrag. Maar uiteindelijk vind ik het een prachtig streven om als autonoom individu zoveel mogelijk zelf je eigen keuzes te maken m.b.t. genot. Daar heeft niemand een oud boek voor nodig.
maar weet je, genieten -lust en genot stel ik nu even op een lijn- vergt wel degelijk zelfbeheersing. Het vergt zelfbeheersing om je (a) er niet door te laten meeslepen, en (b) niet steeds het volgende moment van genot na te jagen, maar het te nemen zoals het komt.
Remko zelf gaf een mooi voorbeeld: “Waarom zou ik mijn lul achterna hollen als ik weet dat dat mijn vriendin kwetst, dat het mijn studenten hindert of dat ik mezelf daar alleen maar eenzamer door ga voelen? Laten we wel wezen: niet alle seks vindt plaats louter en alleen omdat het lekker is.” Daar was ik het wel mee eens, vooral ook omdat het leidt tot bepaald niet optimale sex. Uiteindelijk voel je je niet echt lekker bij dat soort sex (of porno, of junkfood, of bouquetromans?), maar eerder enigszins verdoofd. Dat is dus geen optimaal genot. Je kunt er op een gegeven moment voor kiezen om dat maar niet te doen. Dit is de meer individualistische benadering, niet de maatschappelijk acceptabele benadering.
Ik denk dat echt kiezen voor optimaal genot betekent dat je vooral heel eerlijk in het leven moet staan, en zuiver naar jezelf en anderen moet kijken. Zelfbeheersing is dus een ding, maar eerlijkheid is minstens even belangrijk. Het is ook die eerlijkheid die ik graag wat meer terug zou willen zin in het debat over sexualiteit en pornoficatie.
Je ziet, ik word al bijna een tantrist, dit wordt ook al bijna een zweverig verhaal
Pfffffft Rafie…
‘Het is namelijk zo dat het nastreven van lagere genieten het hogere genieten in de weg staat omdat je dan je “hart ” blokkeert.’
Wat een pretentieuze uitspraak zeg. Ik word hier echt beroerd van. Het doet me eerlijk gezegd denken aan superioriteitsdenken, aan een elitaire verworvenheid die wordt ingezet als onderscheidende ‘hogere’ vorm van menszijn (lees: veroordelende) voor de happy few die zich er graag op beroepen dat ze hun lusten (die natuurlijk per definitie laag zijn) zo geweldig onder controle hebben. Hoog en laag bestaat niet in dezen wat mij betreft. Wel diversiteit. Hoog en laag zit hem eerder in wel of geen afgunst tonen..het wel of niet kunnen of willen accepteren dat elk mens het recht heeft op zijn eigen belevingen en gevoelens. Ik vertrouw daarnaast op het zelfreinigende vermogen dat elk mens ook in zich heeft. Wie dat niet heeft of onmachtig dan wel weigerachtig is dat te gebruiken heeft een probleem ja, zoals Brechtje aangeeft. Het geeft geen echt genot, maar meer een soort snelle kick. Maar dan hebben we het over een specifieke groep mensen die geen maat kunnen houden en niet over mensen die daar wel toe in staat zijn. Genieten van lust, het onderzoeken en toestaan en ja in alle eerlijkheid naar jezelf en betrokkenen…dat heeft NIETS van doen met laag of hoog. Het is een broodnodige zoektocht naar jezelf en anderen.
@Brechtje: ja, maar dat is nu precies wat ik bedoel met de hedonistische calculus! Ben ik zo onduidelijk geweest? Dat is zo ongeveer de kern van mijn stuk.. Ik zeg alleen dat je zelfbeheersing niet moet absoluteren en dat het zeker geen doel op zich moet zijn.
@ Karin je begrijpt denk ik niet echt wat ik met hoog en laag bedoel, je hebt mij niet horen zeggen dat laag slecht is of dat lust slecht is. Wat ik bedoel is dat mensen moeten proberen hun lust te integreren in hun leven door intuitief te leven,
het idd ietwat zweverig net wat Dylan ook zegt, ik baseer mijn oordeel op chakrapsychologie. Maar je moest eens weten hoeveel vrouwen er in rotterdam zuid verkracht worden zonder dat er een haan naar kraait, de daders krijgen hooguit een taakstraf, dan moeten ze 100 uur de straat aanvegen of zo, dat is ook lust toch, is dat niet schadelijk dan? Ik heb het helemaal niet over mezelf als ik spreek over”hoog of laag”ofzo Karin, ik bedoel de manier waarop het onderwerp lust maatschappelijk wordt ervaren.
Ik vind het niet gek dat marrokkanen nederlandse vrouwen hoeren noemen, het zijn ook vaak hoeren, wie heeft er dan gelijk? Maar dan zal ik wel weer het verwijt krijgen dat prostitutie niet slecht is, maar het is wel slecht voor het vertrouwen zeg ik dan…….
@ Dylan # 9: ik bedoelde te zeggen, dat zelfbeheersing ten dienste staat van lust, niet tegengesteld daaraan moet zijn. Dat haalde ik er nderdaad niet uit. maar daarnaast, ik vind eigenlijk eerlijkheid belangrijker, want primairder dan zelfbeheersing.
@Brechtje: Citaat uit mijn artikel: ‘Maar de lust van Epicurus omvat niet alleen kortdurend genot maar ook een staat van langdurig gelukkig zijn. Soms hebben lustgevoelens namelijk onlustgevoelens tot gevolg die de lust volledig overtreffen. Bijvoorbeeld in het geval van seksueel genot: je zomaar aan iemand vergrijpen kan je relatie uiteindelijk meer leed opleveren dan goeds en tot onlust en pijn leiden.’
Eerlijkheid, das weer een hele andere discussie. Eerlijkheid kan namelijk ook heel wreed zijn. Vind ik ook geen doel op zich. Doel is (met een of meer mensen) maximaal gelukkig te zijn. Het ligt heel erg aan de situatie hoe je dan ‘juist’ moet handelen. Dat is de hedonistische calculus.
@Rafi: wil je nu echt zeggen dat Nederlandse vrouwen hoeren zijn?! Je weet zelf ook wel dat dat nergens op slaat. Wat voor punt wil je eigenlijk maken, dat vrouwen het zelf uitlokken? Dat vind ik wel erg onsmakelijk. Blaming the victim!
@ Dylan: ik bedoel het sterker dan dat. Wellicht meer discipline zelfs dan zelfbeheersing: de discipline van eerlijk zijn tegenover jezelf: vind ik dit écht lekker of leuk? Waarom dan? Of ben ik mezelf aan het verdoven? Het is denk ik de discipline van een yogi of een regelmatig mediteerder: dat je steeds naar jezelf kijkt en kritisch bent.
@Brechtje: ja die eerlijkheid tegenover jezelf, die discipline, dat vind ik ook belangrijk. Maar ook dat is een afweging. Op het moment dat het gevoel van onbehagen dat je krijgt door iets te doen groter is dan het genot dat je ervan ontvangt, dan kun je er beter mee stoppen. Je kunt wel rationaliseren (’verdoven’ noem jij dat) dat bepaalde seks lekker is, maar als er iets niet klopt, als je het eigenlijk niet doet om ervan te genieten maar om een bepaald ‘gat’ in jezelf te dichten, dan is dat inderdaad suboptimaal en kun je je beter op dat gat richten dan op het genot, want dat laatste stroomt onmiddellijk weer weg en laat je koud achter.
Het idee van een calculus klinkt misschien hard en rationeel, maar het is wel een methode die getuigt van liefde voor jezelf en je omgeving. M.a.w. volgens mij heb je geen yogi of meditatie nodig om die afwegingen te maken (ik hou het bij een oude griekse wijsgeer
)
@ Brechtje:Kan me zeer vinden in jouw uitleg.
@ Dylan: Epicurus of niet (kende de beste man niet eens voor ik er hier over las), ik snap en onderschrijf wel wat je probeert duidelijk te maken ook, al vind ik eerlijkheid wel van groot belang (al is het soms wreed misschien ja). Of het een doel op zich zou moeten of kunnen zijn doet voor mij niet terzake. Ik wil eerlijkheid wel graag als toetssteen houden voor mijn lusten en die van anderen.
@ Rafie: De groep lustnemers die jij bedoelt (verkrachters etc) zijn dan ook de mensen met een ernstig probleem (dat schreef ik al) en niet de mensen die hun lusten op een aanvaardbare en esthetische manier willen beleven in alle vrijheid. Je opmerking over hoeren laat ik voor jouw rekening. Ik vind het onwaardig dat je zulke betitelingen begrijpelijk noemt.
@Karin & @Brechtje: Ik denk dat dat gewoon heel persoonlijk is (eerlijkheid of zelfbeheersing). Waar word je het gelukkigste mee, zou dan de vraag moeten zijn. Eerlijk zijn over je gevoelens tegen je partner, nog voor je overgaat op allerlei seksuele avonturen waar je niet gelukkig van wordt. En misschien eerst je relatie beeindigen voor je daaraan begint. Dat vergt een soort zelfbeheersing. Je kunt ook vreemd gaan, vervolgens eerlijk zijn naar je partner toe en die met een rotgevoel achterlaten en op een hele vervelende manier uit elkaar gaan.
Er zijn mensen die kunnen leven met een partner die ook met iemand anders gaat (zie ook de discussie over polyamoureuzen). Dat is prachtig als twee mensen dat kunnen. Maar er zijn er ook veel die dat niet kunnen. Ik vind het persoonlijk niet fijn als een vrouw met wie ik een relatie heb mij komt vertellen dat ze is vreemdgegaan. Voor mij zou dat dan een manier zijn om mij de beslissing in handen te geven om een einde aan de relatie te maken. Mooie eerlijkheid is dat! Laat ze dat lekker zelf doen voor ze me met haar eerlijkheid lastig valt. In dat opzicht kies ik wel degelijk de kant van Remko: beheers je zelf, want eerlijkheid post-actum maakt de pijn er alleen maar erger op. En dan staat die beheersing wel degelijk in het teken van de vermijding van al teveel pijn: een hedonist waardig!
@ Dylan..
Je hebt gelijk met het minachten van de valse eerlijkheid die slechts een patsstelling veroorzaakt en die vaak uitloopt op een onvermijdelijke clash, maar soms overkomen mensen dingen en is er geen tijd voor een weloverwogen eerlijkheid vooraf. Het is niet zo gemakkelijk overal datzelfde stempeltje op te plakken en elke situatie vergt zijn eigen eerlijkheid met beleid…
Ter illustratie het volgende: Een vrouw met veel geestelijke en daardoor ook fysieke problemen raakt vaginistisch door alle spanningen die lijf en geest onder druk zetten. Deze situatie duurt laten we zeggen 5 jaar. Al die tijd is de partner niet in de gelegenheid om te kunnen vrijen met zijn vrouw, waar hij ondanks alles wel zielsveel van houdt. Wat is dan eerlijkheid? Hem vijf jaar lang zichzelf laten opofferen en zonder seks de relatie in stand zien te houden of hem achteraf (als de situatie thuis eindelijk weer genormaliseerd is) de deur wijzen omdat hij zo eerlijk is te vertellen dat hij in 5 jaar onthouding, tweemaal met een goede vriendin seks heeft gehad. Wat ik dan eerlijk vind is inzien dat het niet zozeer vreemdgaan was maar wanhoop, een uitweg zoeken als man in een dode seksuele relatie..
En ja..ik was die vrouw (voordat je denkt dat het fictie is….)
@ Dylan # 16: ik heb het vooral over eerlijkheid naar jezelf toe. Zuiver oordelen.
@ Karin # 17: Dat is heel, heel eerlijk…
@ iedereen …ja sorry over die opmerking over nederlandse vrouwen, het is idd niet aardig, het komt omdat ik me door nederland en door nederlanders genaaid voel en in de steek gelaten, ik heb tegenwoordig nog 1 nederlandse vriend met wie ik omga, de rest zijn buitenlanders, de nederlanders moeten me over het algemeen ook niet in het dorp waar ik woon omdat ik dreadlocks draag, ik ben duidelijk teleurgesteld in nederland en ook in nederlandse vrouwen, maar nogmaals excuus.
@ Rafie,
Excuses geven en tegelijkertijd aangeven teleurgesteld te zijn in o.a. Nederlandse vrouwen is in mijn ogen een ietwat kronkelige manier om je eigen frustraties (al dan niet terecht) af te wentelen op de hele goegemeente met eenzelfde geslacht en nationaliteit, oftewel kortzichtig en vooral generaliserend denken en handelen. Sorry, maar ik kan er dus niks mee. Dat je de voor jou ‘verkeerde’ of niet bij jouw wensen/verwachtingen passende Nederlanders en in het bijzonder Nederlandse vrouwen hebt ontmoet is jammer, maar geen reden alles maar langs die meetlat te leggen. Dan ken ik er ook nog wel een paar: “Alle mannen zijn hoerenlopers en lopen hun p*k achterna” (want mijn man heeft met een andere vrouw in bed gelegen zonder dat ik het wist) of: ‘Alle allochtonen zijn seksueel gefrustreerd omdat ze eerwraak als wapen hanteren” (want mijn buurman heeft zijn dochter gemolesteerd).
Zie je dat het nergens op slaat zo te denken?
Ik zou zeggen, wees een beetje redelijker in je oordelen en kijk wat verder dan je eigen neus lang is.
@ Karin : Ooit was ik een blanke nederlander maar dat ben ik al lang niet meer en op grond daarvan wordt ik gediscrimineerd en discrimineer ik ook terug, daar komt het van.