Het volk en de waarheid bestaan niet

‘Er is weer hoop voor het volk’ schreeuwde PVV-Kamerlid Hero Brinkman toen zijn anti-Europese partij grote winst bleek te hebben geboekt bij de Europese verkiezingen. Zijn leider Wilders zei tijdens het slotdebat: ‘De kiezer heeft altijd gelijk. Het CDA heeft een derde verloren, de PvdA is gehalveerd. Normaal zou je dan toch zeggen: ik pak mijn biezen en ga een andere leuke baan zoeken.’ Maar de andere partijen vonden dat de kiezer iets heel anders had gezegd. Het waren slechts Europese en geen nationale verkiezingen, het verlies viel mee (CDA), en waar het niet meeviel (PvdA) zou de kiezer bij een volgende gelegenheid vast en zeker weer tot bezinning komen.   

Het volk en de waarheid. Het probleem is dat geen van beide bestaan in de democratie.

Hoe moet dat nu verder met de PvdA?

De eerste discussies zijn gaande binnen de PvdA. Ze klinken somber. Maar ook het eerste ‘downplayen’ is begonnen. Wouter Bos wees vanmorgen op het verlies van de Sociaal-Democraten Europa-breed als verklaring voor het slechte resultaat van de PvdA. Hij zal vanmorgen de enige Sociaal-Democraatzijn geweest, die opgelucht was dat de PES overal in Europa verloor. Als het aan Wouter Bos ligt, vrees ik, wordt dit verlies doodgezwegen. stiekem hoopt hij dat als hij zijn kop maar in het zand steekt, hij over anderhalf jaar niet hoeft af te treden met de slechtste verkiezingsresultaten ooit.

Pronk, voorzitter van de programmacommissie, wijt het verlies van de PvdA onder meer aan gebrek aan leiderschap en duidelijkheid. Zo wijst hij er op dat Bos onzichtbaar was tijdens de Eurocampagne. De boodschap werd onvoldoende duidelijk uitgedragen, vindt Pronk: het PvdA-programma vertoonde grote gelijkenis met dat van GroenLinks en D66. Toch wonnen die partijen wel. En de PvdA wás gewaarschuwd. Tien dagen vóór de verkiezingen schreef de Trouw al dat de partij werd ‘leeggegeten’ door GroenLinks en D66. De krant heeft gelijk gekregen. Je vraagt je af: waar was de regie binnen de PvdA?
Zowel stevig pro-Europees als anti-Europees heeft gewonnen. De middenpartijen, CDA, VVD en PvdA die hebben proberen te ‘duiken’ zijn afgestraft, de PvdA het meest. Als je kijkt naar de uitslagen, dan zou je kunnen zeggen dat de kiezer weer duidelijke politiek wil.

Kleine politieke analyse vanuit de linkerhoek.

Het stof is weer een beetje neergedwarreld. Mijn bureau ligt vol met kranten. De meest indringende kop is: ‘PVV na winst tweede partij’. En een GroenLinks-speldje herinnert nog aan de uitslagenavond – de eerste keer in vele jaren dat we weer volop konden juichen. Geheel volgens verwachting heeft D66 flink gewonnen, maar schokkend is het verlies van de PvdA.

Ruim baan voor Wilders! Ja, dat de PVV groot zou worden was te verwachten verwacht. De komende tijd zal dat ook alleen maar erger worden. Het heeft veel te maken met dat Wilders nog steeds kan roeptoeteren wat hij maar wil, en te weinig weersproken wordt. Het slotdebat nog eens afkijkend, wordt daar uitermate duidelijk. Wilders roept dat hij zich in het EP nergens bij gaat aansluiten, want hij wil onafhankelijk blijven. Femke Halsema wijst hem er fijntjes op dat hij dan ook niets voor mekaar zal krijgen, aangezien je als onafhankelijk parlementslid nauwelijks spreektijd en faciliteiten krijgt. Zodra duidelijk wordt wat ze gaat zeggen, begint Wilders keihard over haar woorden heen te roepen. Gespreksleider Ferry Mingelen grijpt niet in, zoals hij Wilders überhaupt het hele debat dienstbaar de ruimte geeft. Onthutsend, noemt Thijs Niemantsverdriet van Vrij Nederland dat, en dat is het ook. Is dit de manier waarop de media de komende tijd met Wilders zullen omspringen?

Verongelijkt geroeptoeter. Wilders riep op tot het vertrek van dit Kabinet, terwijl hij goed weet dat dat ongebruikelijk is -een kabinet dat laag staat in de peilingen blijft juist zitten- en dat die oproep niet nagevolgd zal worden. Daarmee zweept hij zijn aanhang verder op, die het geen bal kan schelen of wat hij roept reëel is of niet. Ik voorspel al wat Wilders volgende stap zal zijn.

Neem toch een pilletje….

Het blijft schokkend. Een abortusarts in de VS, George Tiller, is vermoord, in de lobby van zijn kerk. De moordenaar is hoogstwaarschijnlijk een anti-abortus-activist. Détails zijn nog niet vrijgegeven maar Tiller had al meer aanslagen overleefd. Bedreigingen van abortusartsen en aanslagen komen regelmatig voor in de VS: Tiller is de achtste abortusarts die vermoord is.

Toch eigenaardig, dat zogeheten ‘pro-life‘- activisten zelfs hun toevlucht nemen tot moord. De discussie over abortus wordt in de VS nogal extreem gevoerd. Zo doen de heftigste abortusbeschrijvingen de ronde op internet en wordt Tiller in zijn eentje verantwoordelijk gesteld voor het relatief hoge abortuscijfer in Kansas. Da’s knap, want zeer waarschijnlijk heeft het hoge abortuscijfer in Kansas te maken met iets anders: religieus conservatisme en daarmee samenhangend: slechte voorlichting en het moeilijk verkrijgbaar zijn van voorbehoedsmiddelen. De Guardian laat zien dat wereldwijd het aantal abortussen afneemt: tussen 1995 en 2003, van 35 per 1,000 vrouwen tot 29. Als je kijkt naar de cijfers per land, dan is het abortuscijfer relatief het hoogst in conservatieve en religieuze landen. In het seculiere West-Europa is het cijfer 12 abortussen per 1,000 vrouwen; in het meer religieuze Zuid-Europa 18 per 1000. En in de zeer religieuze VS (God’s own country, nietwaar) is het 23 abortussen per 1,000 vrouwen – het hoogste cijfer in de ontwikkelde landen. In het midden en zuiden van de VS is het respectievelijk 25 en 33.

Zou het helpen om abortus tegen te gaan, abortusartsen vermoorden? Duh, er is iets dat breed wetenschappelijk bewezen aantoonbaar veel beter helpt: het uitgebreid beschikbaar stellen van voorbehoedsmiddelen, zoals de pil.
Raar, dat die fundi’s liever iemand vermoorden dan dát onder ogen te zien.

Bolkestein: moslims geen recht op eigen scholen

Lees hier het artikel in het Nederlands Dagblad

Uitvoerig heb ik in mijn documentatie over de Edmund Burke Stichting de continuïteit beschreven in het denken van Frits Bolkestein met de gedachten van Geert Wilders; en de tussenlink tussen beiden, de Leidse Edmund Burke Stichting, die Wilders in het zadel heeft geholpen. Frits Bolkestein is de geestelijke vader van Wilders, met wie de Burke Stichting via Burke-directeur Bart Jan Spruyt in 2004/2005 een politiek samenwerkingsverband is aangegaan.

Interessant en sprekend is het feit dat Wilders zijn werkkamer in het gebouw van de Tweede Kamer in 2006 heeft ingericht met het meubilair dat hij overnam van Frits Bolkestein (NRC 24-2-2007).

Tot nu toe heeft men altijd gemeend een groot verschil te kunnen vaststellen tussen “echte liberalen” zoals Bolkestein, en autoritaire verbods-populisten zoals Wilders. Ik ben al lang van overtuigd dat dit verschil niet zo groot is als velen denken, en mijn mening wordt bevestigd door de dingen de Leidse hoogleraar prof. dr. Bolkestein in het Nederlands Dagbald vertelt. De vrijheid van onderwijs is van Bolkestein niet voor moslims:

Die ouderen van tegenwoordig…

Regelmatig stellen we gastschrijvers in staat om een bijdrage te leveren op waterlog. Deze keer Joshua Zandberg, die een reactie gaf op een eerder stuk van Brechtje Paardekooper.
In reactie op een interview met Ybo Buruma stelde Brechtje Paardekooper dat iets meer precisie op zijn plaats zou zijn. We zijn niet allemaal schuldig aan de kredietcrisis, stelt Brechtje. Maar precies aanwijzen waar en door wie de fouten zijn gemaakt die geleid hebben tot de financiële crisis doet zij niet.
De financiële crisis is aanleiding voor veel discussie en analyse. Maar als jong hoogopgeleide heb ik mijn vraagtekens. Wie is er schuldig aan de crisis? is zo’n vraag die steeds weer gesteld wordt. Antwoorden zijn de bankiers, aandeelhouders, toezichthouders, foute financiële adviseurs. Kan er eigenlijk gesproken worden over de schuldvraag? Nee, zegt de een: het is de schuld van ons allemaal, iedereen was hebzuchtig en ging voor zijn eigen belang en financieel gewin. Iedereen wilde een huis dat eigenlijk te groot voor zijn salaris is. De ander zegt dat er wel degelijk verantwoordelijken zijn. Zo is er vast nog een heel aantal zaken in de dezelfde trant besproken.

Maar er wordt tot op vandaag niet geanalyseerd op de cruciale punten. Zo’n cruciale punt is dat de generatie van zo ongeveer boven de veertig jaar oud schuldig is aan deze crisis en de generatie onder zich dupeert met hun gedrag en hen ook nog laat opdraaien voor de kosten.

Heleen Mees als cowgirl

Publicist en ‘powerfeminist’ Heleen Mees is verliefd op New York. Die stad is in haar ogen een echte ‘kansenmaatschappij’. De ongereguleerde arbeidsmarkt en het lagere uitkeringsniveau maken dat mensen veel meer op zichzelf zijn aangewezen. Vanwege het ontbreken van een sociaal vangnet is iedereen gedwongen om te werken en voor zichzelf te zorgen. Meer dan 90% van de migranten zijn er dan ook aan het werk, inclusief 65% van de migrantenvrouwen.

New York biedt nieuwkomers veel meer mogelijkheden om zich te ontplooien dan de Nederlandse verzorgingsstaat. Die werkt voor migranten juist als een verstikkende deken en werkt achterstanden in de hand. Betaald werk is nu eenmaal de snelste weg naar emancipatie. New York is daarom het ultieme model van een ‘grenzeloze’ samenleving, een ware ‘talentenmagneet’ die behalve energie en opwinding ook nog eens een dorpse gemeenschapszin uitstraalt, zo juicht Mees in haar nieuwe bundel Tussen hebzucht en verlangen.

Het is grappig dat een Amerikaan als Russell Shorto, nu anderhalf jaar directeur van het John Adams Institute te Amsterdam, op zijn beurt juist verliefd is geworden op Nederland. In een opvallend artikel in het New York Times Magazine (3.5.09) onder de titel ‘Going Dutch’ zet hij Heleen Mees min of meer op haar kop.

Druiven, zuur of zoet

Welkom bij deze speciale aflevering van De Fabeltjeskrant: ‘De vos en de druiven’. “Een hongerige vos sprong eens uit alle macht naar een tros druiven; die hing hoger dan hij dacht. Toen hij er dus niet bij kon, liep hij weg en zei: ‘Ze zijn onrijp; die wil ik niet, te wrang voor mij.’ De fabel is van toepassing op elke man die alles naar beneden haalt wat hij niet kan.” Auteur: Phaedrus, een voormalige slaaf in de eerste eeuw na Christus. Of Aisopos, de vermaarde Griekse fabeldichter die zo’n 600 jaar eerder leefde. Daar wil ik vanaf zijn: het gaat me om de moraal van dit verhaal. Roem, en het ressentiment dat je kan voelen als je niet beroemd wordt. 

John Stuart Mill valt een beetje tegen

*door Mieke Aerts.

Je kunt beroemd zijn en je kunt dood zijn, maar pas als je beroemd èn dood bent kun je terecht komen in een zogeheten canon. Het helpt daarbij enorm dat je al wat langer dood bent, bij voorkeur meer dan een halve eeuw, want dan kan een eventueel wat sleets geworden reputatie worden opgefrist door een nieuwe generatie die zich niet wil verdiepen in de polemieken van een voorbije tijd.

De negentiende-eeuwer John Stuart Mill is zoiets overkomen. Hij belandde in de twintigste eeuw zelfs in twee canons, die van het liberalisme en die van het feminisme. En sindsdien valt regelmatig te lezen hoe belangrijk de denker Mill – al dan niet in tandem met zijn geliefde Harriet Taylor -  is geweest voor de verbreiding van het idee dat vrouwen gelijke rechten zouden moeten hebben. Mills geschrift The subjection of women uit 1869 wordt prompt getypeerd als Das Kapital of de bijbel van het feminisme – al naar gelang het referentiekader van de commentator. Het wordt weer regelmatig herdrukt en verschijnt op alle literatuurlijstjes die in het kader van genderstudies zijn opgesteld voor de cursus Feministische Klassieken.

Mill zelf is te boek komen te staan als de voorloper van alle feministische golven en als een van de weinige mannen die zowel in zijn politieke activiteiten als in zijn privé-leven het feminisme daadwerkelijk in praktijk bracht. Daarmee is hij de ideale kampioen geworden van iedereen die het feminisme bij uitstek als een liberale verworvenheid wil zien, of omgekeerd: die de aantrekkelijkheid van liberale principes wil voorstellen in de gedaante van een scherpzinnige en nota bene ook nog feministische man.

Ons kent ons in het beloningsdebat

De discussie over topsalarissen leek even uit te monden nieuwe principes en nieuwe praktijken. Maar de beloning van de ‘topman’ van Aedes, Calon, laat toch weer zien dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Calon zou voor drie dagen werk per week 200 000 euro ontvangen. In de Tweede Kamer ontstond hierover de nodige commotie.

Pikant is, dat alle spelers in dit spel van PvdA huize komen –de grootste voorvechters van een helder beloningsbeleid in de publieke sector. Bovendien zijn het allemaal goede bekenden van elkaar: Alders, nu voorzitter van de Raad van Commissarissen van Aedes, was Commissaris van de Koningin in Groningen, waar Calon gedeputeerde was.

De afgelopen dagen zagen we dan ook een mooi staaltje crisismanagement van de betrokken heren. Calon leverde 50 000 euro per jaar in. Hij mocht in de media uitgebreid vertellen dat hij vertrouwen wilde, en, idealistisch als hij is, van een hogere beloning dan 150 000 euro heeft afgezien. De site van Aedes meldt trots dat Calon bereid is een vast dienstverband aan te gaan – in plaats van als freelancer, wat belastingstechnisch veel voordeliger is. Minister Van der Laan mocht de salarisverlaging van Calon als zijn succes claimen. Een staaltje van regentengedrag: heren die elkaar kennen, die eerst een hoger en dan een lager salaris afspreken en elkaar vervolgens de bal toespelen om het ‘succes te claimen. Dit alles uitsluitend naar aanleiding van ophef in de Tweede Kamer.

Ploumen, door de gang van zaken duidelijk in verlegenheid gebracht, kondigde vervolgens aan wel wat te zien in een ‘gentlemens agreement’, waarin PvdAers zeggen dat zij zich aan de beloningscodes zullen houden: codes die reeds zijn afgesproken. Dat de PvdA nu wil vast gaan leggen dat codes er zijn om je aan te houden, geeft scherp aan dat codes als zodanig dus onvoldoende zijn Hiertegen helpt alleen wetgeving: strikt gereguleerde salarissen, duidelijke benoemingsprocedures.  Het is al vaker gezegd, maar nu kan Den Haag toch echt niet veel langer wachten.